Bike, hike, skin & ride – Großvenediger 3666 m

Bike, hike, skin & ride – Großvenediger 3666 m

Bike, hike, skin & ride – Großvenediger 3666 m

Pictures: Stephan Verheij, Erwin Heeres

Stephan Verheij (White Adventure) en ik waren al een tijdje aan het plannen om ons seizoen mooi af te sluiten. Het uiteindelijke plan werd een splitboardtour naar de Großvenediger, de hoogste berg van de provincie Salzburg waar we alebei wonen. Omdat we slechts een mooi-weer-window van één dag hadden, betekende dit dat we de dag ervoor – met wat minder mooi weer – de eerste 25 kilometer lange etappe naar de Kürsinger Hütte moesten maken. Omdat het grootste gedeelte van de sneeuw beneden in het dal al weggesmolten was, besloten we om te starten op mountainbikes. Geen gondel die ons een stuk omhoog zou brengen. Geen Mautstraße waar we omhoog zouden kunnen rijden. We begonnen helemaal onderaan in het begin van het dal op 1000 meter hoogte…

IMG_20150428_091123_MOD

Dit past natuurlijk hartstikke mooi binnen de groene trend die nu gaande is en is eigenlijk ook de reden waarom we niet verder met de auto omhoog zijn gereden. Of was het toch gewoon het feit dat de slagboom gesloten was en mijn auto dit sowieso niet zou trekken?

IMG_20150428_091451_MOD

Na voor het allereerst de lawinepiepercheck op de fiets uitgevoerd te hebben, gingen we op pad. In de stromende regen stapten we op onze fietsen om het eerste gedeelte door het lange – en bij mooi weer wunderschöne – Obersulzbachtal af te leggen.

DSCN4111_MOD

We moesten regelmatig afstappen en door nog niet weggesmolten sneeuwvelden lopen, maar al met al maakten de fietsen het een stuk aangenamer dan het hele eerste stuk te moeten lopen. Wel werden we door en door nat en dus werd het al snel onaangenaam koud toen we stilstonden om onze fietsen weg te zetten. Het volgende, volledig besneeuwde, stuk zouden we vervolgen op onze splitboards.

Daar sta je dan, in de stromende regen, het belag van je splitboard droog te maken met een papieren zakdoekje; met allemaal water op het belag had de lijm van de vellen geen enkele houvast. Dus afdrogen en meteen het vel erop plakken en hopen dat het zou blijven zitten. Eenmaal aan het schuifelen werd het al snel warmer en uiteindelijk werden onze kleren zowaar weer een stuk droger door onze geproduceerde lichaamswarmte. Na een korte lunchpauze bij kaarslicht in een verlaten bergreddingshut vervolgden we onze weg. Hoe hoger we kwamen, des te minder we zagen. Zintuigen op scherp als we achter ons stenen van de berg af hoorden rollen en de uitlopers van oude natte sneeuwlawines zagen liggen, maar niet konden zien waarvandaan ze kwamen. Er stond geen enkel spoor en er waren geen wegwijzers. Af en toe werd het zicht een minuutje beter, tijd die we dankbaar gebruikten om ons te orienteren en het volgende stuk van de route te bepalen. Zo kwamen we beetje bij beetje dichter bij de hut om uiteindelijk een gemarkeerde route te vinden die ons naar de hut toe leidde. Enkele steenmannen en rood-wit-rode markeringen later waren we er dan eindelijk. De hut zag er verlaten uit, maar het was er aangenaam warm en we gebruikten zo’n beetje de hele droogruimte – normaal bedoeld voor de spullen van ongeveer 100 gasten – om al onze kleding en gear te drogen te hangen. Na zo’n dag was het moeilijk voor te stellen dat het morgen echt een stralend mooie dag zou gaan worden, dus het drogen van onze spullen had de hoogste prioriteit.

Een deur ging open en de kok stapte de droogruimte binnen om te kijken wie we waren. Zijn enige gasten, bleek even later – we hadden de hele hut voor onszelf. Het meer dan welverdiende bier smaakte goed en de verwarming in de hut stond hoog, heel hoog. Na een stevige maaltijd zochten we om 20u onze bedjes op. Buiten was het nog steeds licht.

IMG_6996_MOD

De volgende dag stonden we om 4:10u op, om lekker vroeg op pad te kunnen gaan. Na een ontbijt met een pul koffie, gingen we op pad in een duisterblauwe omgeving, waar langzaam de zon tevoorschijn kwam en met haar eerste stralen de bergkammen raakte.

IMG_7008_MOD

IMG_7000_MOD

De weersvoorspelling was uitgekomen, het beloofde een stralend mooie dag te worden. Een maagdelijk wit landschap lag aan onze voeten, waar we achterom kijkend kilometerslange sporen in hadden achtergelaten.

DSCN4131_MOD

IMG_7009_MOD

Het laatste stuk naar de top was harder dan verwacht en de ski’s werden toch nog even ingeruild voor stijgijzers. We waren de eersten op de top die dag en de omstandigheden van gisteren allang vergeten.

IMG_7028_MOD

IMG_7031_MOD

De afdaling zag er met het dunne laagje verse sneeuw net iets lekkerder uit dan dat ze daadwerkelijk was. Geen dikke poederwolken, maar gemoedelijke bochten. Daar waar het kon het liefst zo weinig mogelijk bochten en heel chaotisch over een zo groot mogelijk stuk van de helling. Het tegenovergestelde van wedelen dus. Dat lieten we over aan de toerskiers op tandenstokers, die vast nog wel wat ruimte tussen onze sporen konden vinden om hun edelen bochtjes te draaien.

IMG_7036_MOD

IMG_7040_MOD

IMG_7039_MOD

Toen we van de gletscher afkwamen en over het meer gleden, zagen we nog verse stijgsporen van een groep toerskiërs met daaroverheen een kleine steenlawine. Blijkbaar geluk gehad, de dag ervoor hadden we het zelf ook al een aantal keer horen donderen. Eenmaal voorbij het voormalige “Turkse tentenkamp” (ehemalige “Türkische Zeltstadt”, klik hier voor een foto) zagen we ook het Obersulzbachdal in al zijn pracht.

IMG_7043_MOD

Met de splitboards op de rug wandelden we verder, want niet overal lag er sneeuw genoeg. Na een korte tussenstop bij de Postalm, dronk ik alvast een Weizen, wat misschien toch net iets zwaarder viel dan verwacht. Eenmaal bij onze fietsen pakten we nog een laatste keer om, om daarna gemoedelijk naar beneden te rollen.

IMG_7052_MOD

IMG_7053_MOD

IMG_7054_MOD

IMG_7057_MOD

Alles bij elkaar hadden we zo’n 3100 hoogtemeters gemaakt en 40 km afgelegd. Een mooie seizoensafsluiter die gevierd werd met nog een biertje en pizza in Paletti natuurlijk!

About the Author