“Doei Monica, we doen even één rondje met de gondel en zijn zo weer bij je terug.” Na een ochtendje lesgeven laat Marcelo aan het eind van de dag z’n vriendinnetje achter in het Alpincenter om samen met mij nog even een rondje over de Schmiedinger te doen – de afdaling over de gletscher onder de gondel. Vanuit de gondel zien we dat de sneeuw stukken beter is dan een paar maanden geleden en ook de top van de Kitzsteinhorn zelf ligt er helemaal wit bij. Eenmaal aangekomen in het bergstation lopen we de deur uit waar een maagdelijk poederveld op ons ligt te wachten. Genoeg sneeuw en, uhhh, net aan genoeg tijd om ons rondje eens uit te breiden. Ons standaard rondje begint namelijk meteen hier met de afdaling onder het bergstation, maar dat willen we nu uitbreiden met een klein stukje hiken en steilwand rijden. De beslissing is snel genomen; we gaan weer eens ouderwets omhoog bootpacken. Ik met mijn board in mijn handen, Marcelo met zijn ski’s op zijn rug – het is diep en zwaar en we zakken tot onze heupen in de sneeuw. Na deze eerste klim komt het listigste deel van de route: een traverse boven een flinke rotspartij langs en het eerste deel van de afdaling die we ook nog daarboven rijden. Geen fouten maken, we gaan niet voor de lekkerste bochten, maar om heelhuids beneden te komen. De omstandigheden zijn zeker niet ‘goed’ te noemen, hooguit ‘te doen’: 10 centimeter losse sneeuw op een harde ijzige ondergrond of op rotsplaten die je zeker niet wilt treffen. Toch geeft het veel voldoening je bochten hier in te zetten, de valversnelling en de steilheid te ervaren en daarna je controle weer terug te krijgen. Zo komen we rustig aan beneden en uit op het afgeskiede terrein van de Schmiedinger Kees. We geven het laatste stuk nog even vol gas, zijn snel weer terug in het Alpincenter en een paar grijnzen op onze gezichten rijker. Van mij mogen dit soort rondjes wel vaker.
Een heel korte impressie van de Ultimate Carving Experience 2012 aan de hand van drie ingrediënten: de locatie en gesneden bochten op zowel hard- als softboots.
Met dit uitzicht wilde het wakker worden wel lukken, ondanks de benen die meer en meer vermoeid raakten gedurende de week. Het pension lag aan de voet van deze berg, de Haunold, en we hoefden slechts de straat over te steken om bij de stoeltjeslift te komen:
Met perfect geprepareerde en brede, voor carven optimale, pistes werd er helemaal los gegaan. Maarten de Wilde is hier bezig met een duurzaamheidstest van zijn zelf gefabriceerde carbon bindingsplaatconstructie:
En ook op zacht materiaal werd er hard gereden. Caroline de Neef verstoort hier enigszins het keurig geprepareerde tapijt van de Rotwand:
Es geht los, richtig los im Salzburgerland. Lawinestufe 4 en iedere dag meer en meer poeder. Martin en ik hebben de topsessie van vorig seizoen in Vorderglemm nog eens allesbehalve dunnetjes overgedaan. Faceshots, frontflips, BS 180s, pillowlines en pillow bombdrops – zo’n magische dag waar je de hele tijd niet doorhebt dat je echt wakker bent. Hier alvast een paar foto’s meer volgt nog!!
Eén van de eerste goede dumps van dit seizoen en eindelijk een dagje vrij en m’n broertje Erwin is in Kaprun… Dat kan maar één ding betekenen, een leuk tourtje maken.Deze keer zonder de gebruikelijke sneeuwschoenen + snowboard op de rug maar met een splitboard onder de voeten al schuivend de berg omhoog. Iets waar Erwin al veel ervaring mee heeft maar wat voor mij een totaal nieuwe ervaring is!
‘s Ochtends was het eerst nog even de boards monteren maar vervolgens snel in de auto gesprongen op naar het Gasteiner-tal. ±900 Hoogtemeters werden gemaakt door een dik pak natte en zware sneeuw. We waren de enige op deze berg en in de verste verte waren geen tourski sporen of mensen te bekennen.
Prachtig om als eerste lijntjes te mogen trekken in maagdelijke sneeuw op een board wat net zo goed rijd als mijn Jones Flagship!
Even weg willen zijn van de bewoonde wereld en de grote hoeveelheid toeristen die in het weekend de Kitzsteinhorn bezoeken vermijden. Snel was een plan geboren.
Samen met snowboard maatjes Rens de Wild, Stephan Verheij en 3 grote rugtassen met eten, drinken, slaapzak, kookgerei, gletsjer uitrusting en een snowboard gingen we op pad.
Het doel was een paar dagen touren vanuit het winterraum van de Kürsingerhütte (gelegen aan de voet van de Gross Venediger). Een lange hike zou het worden maar we hadden niet verwacht dat we zo lang onderweg zouden zijn. Ons einddoel veranderde dan ook gedurende de tocht in een bergreddingshutje uit 1924 onder in het Obersulzbachtal. Door een aantal tijdrovende passages op een half uurtje lopen van de hut werd ons duidelijk dat we de hut niet meer voor het donker konden bereiken. We konden de hut eigenlijk al ruiken maar hebben toch besloten om te draaien en de ijzige passages nog in het licht te kunnen doen. Vervolgens vermoeid onze hoofdlampjes opgedaan met oog op de rest van de afdaling die nog voor ons lag.
10 uur na tijdstip van vertrek komen we aan in het bergreddingshutje, hoe relaxed om er dan achter te komen dat er brandhout ligt en zelfs een houtkachel aanwezig is! Snel wat te eten gemaakt maar eigenlijk waren we te moe om trek te hebben. Plannen voor de volgende dag werden uitgesteld tot de volgende ochtend, daar besloten we om onze 2e dag rustig aan te doen en reddings- en klimtechnieken te oefenen op een bruggetje naast de hut.
Gelukkig hebben we geen “we hebben gefaald gevoel” aan deze trip overgehouden. Zeker niet, we hebben juist onwijs veel geleerd! Weten wat je lichaam in extreme situaties aankan, buddy’s die je helpen als je er even doorheen zit en een enorme vertrouwensband is ontstaan!
Aan het einde van het seizoen gaan we gewoon weer!
En ja, we gaan weer naar Les 2 Alpes naar de jaarlijkse opening van het sneeuwseizoen. Met een heleboel Jones snowboards, een heleboel zin en een bak(je) verse sneeuw. Ik heb vorige jaar een hoop leuke nieuwe mensen leren kennen waarvan één iemand in het bijzonder me goed bij is gebleven: JK. Op de allerlaatste dag zijn we met zijn tweeën sneeuwschoenend met de snowboards op de rug omhoog gelopen, hebben dikke poeder gevonden en afgesloten met een glaasje génépi. Wat wil je nog meer? Inderdaad, graag nog meer!
Grenzen van jaargetijden die compleet lijken te zijn vervaagd en opeens is daar toch een nieuw winterseizoen aangebroken. De eerste verse sneeuw heb ik al zien vallen, aan geproefd en een beetje opgesnoven, maar daar is het helaas bij gebleven. Warm en weinig sneeuwval zonder de gebruikelijke november-pow: voor mij betekent dit dat de lijnen die ik normaal op de Kitzsteinhorn rijd er ineens heel anders uitzien of zelfs niet eens te rijden zijn. Oppassen voor stenen, voor gletscherspleten en voor een bikkelhard sneeuwdek. Tsja, wat doe je dan? Bij de pakken neer zitten en balen dat er geen pow is? Of gebruik je je tijd nuttig om bijvoorbeeld aan je techniek te werken of om je materiaal weer eens goed te checken. Kijk om je heen, neem het landschap in je op en zie wat er onder het sneeuwdek ligt waar je anders zonder al te veel besef overheen rijd. Of ontdek nieuwe lijnen op nieuwe plekken, nu slechts nog gemarkeerd door smalle streepjes sneeuw. Er valt altijd wat te doen!
We hebben in Oostenrijk al van alles gedaan. Getraind op slalompistes, geslalomd tussen de rotsen door in het offpiste terrein, het funpark ingedoken en de vellen en stijgijzers al eens ondergebonden. Paletti is open, de stoke nu al aan en borrelt voor wat er misschien nog komen gaat. Kunnen projecten doorgaan? Kunnen opleidingen doorgaan? Kunnen wedstrijden doorgaan? Het succes van winter 2011-2012 hangt niet alleen van de eventuele sneeuwval af, maar ook van de manier waarop wij hiermee omgaan. Om onze goede vriend Pepijn maar weer eens aan te halen: “There ain’t no bad snow, only bad…”
BCA? Backcountryaccess, oftewel het materiaal dat je nodig hebt als je je begeeft in het terrein buiten de pistes. Ze maken onder andere lawinepiepers, scheppen, sondes, rugtassen, lawine-airbags, sneeuwstudie-tools etc.. Niet alleen wij gaan nu nog beter uitgerust op pad, maar ook de mensen die met ons gaan rijden!
Meebewegen, hoog-laag, voor-achter en dat allemaal in één run stoppen. Best lastig als je aan alles tegelijkertijd moet denken, maar het resultaat is er zeker naar: er wordt goed actief gesnowboard!
Alle andere filmpjes staan ook op Youtube en zijn hier te vinden.
