Het is zomer in Nederland en Martin en ik hebben zin om weer eens aan onze vingertoppen te hangen en op de punten van onze tenen te staan – we gaan weer eens klimmen! Helaas is het aanbod van rots in Nederland nogal beperkt, aangezien zo’n beetje het hele land uit klei, modder en turf bestaat. Geen enkel rotsje hebben we hier ooit in dit land gevonden, hoe bizar dat ook klinkt. We hebben geen zin in het plastic in de klimhallen en BAZ! (Boulderen Aan Zee) gaat dit jaar helaas ook niet door. Gelukkig is er het Hubertusviaduct in Den Haag: dikke stenen met diepe voegen, waar je met enige creativiteit erg leuk kan boulderen: urban bouldering! Gewapend met een tandenborstel, tippex en pof hebben we een leuke route geopend. Zou erg leuk zijn als deze scene weer wat meer tot leven kwam hier. Foto’s:
is warm, broeierig maar met paar smerige wolken op de loer. Met hele groep reden we naar Riva del Garda. Eerst 1000 hm klimmen, sommige stukken door grote brokken losse stenen steil omhoog, waarna technisch erg uitdagende afdalingen volgden. Mijn 2e keer Over The Bar gecrashed en een mooie snee op mijn knie erbij. Daarna kwam de hel: regen! Eenmaal droog knalden we door de modder, waarna het weer en nog harder ging regenen. Uiteindelijk Riva bereikt, maar hadden iets andere ontvangst verwacht. Al met al 12000 hm en 450 km gereden, 3 dagen met scheur in frame en proberen de fiets zoveel mogelijk te ontlasten. Snel weer terug naar de bergen en lekker knallen, maar eerst de Middenberm en Noordwijk weer – ook helemaal niet verkeerd!
weer erg warm, af en toe tikte het de 37 graden aan. De shortcut die langer bleek, had zo’n 2500 hoogtemeters en 85 km. Dit incl. te vaak verkeerd rijden. Kon aan het eind geen klim meer zien, moeilijk energie en vocht op peil te houden. Rond 21u30 kwamen we aan in Andalo, was weer een lange dag met veel uur in het zadel.
afdalen, afdalen, afdalen en veel lekke banden. 3 voor Kfir, 1 voor Sophia en na de lunch in het dal 2500 m lager was ook mijn band plat. Een paar man hadden nog zin in een wat klimmen: ~1000 hm en een leuke extra afdaling later kwamen we ‘s avonds laat eindelijk aan in Bolzano.
Stettinerhütte, hebben 2500 hoogtemeters gemaakt en overnacht op 2900 m hoogte in de hut. Zoveel als mogelijk gefietst, maar laatste stuk moesten we toch echt ff afstappen. Op hoogste punt dronken we Schnapps om daarna stukje af te dalen naar de hut. En natuurlijk hadden we weer een vreemde man op onze kamer erbij die heel erg snurkte…
Plannen voor vandaag veranderd, ik was 1 vd weinigen die nog zin in de Stelvio had. Het werden 50 km en 1200 hm, wel met supertechnische afdalingen. Morgen naar de Stettinerhütte op 3000 m, dat wordt weer ff afzien. Ciao!
Ha gasten, was super: 2700 hm gemaakt en zo’n 75 km! Net klaar met eten en dan morgen weer zo’n 2700 hm…slaan wel stukkie over waarschijnlijk. Vette afdalingen, in de blubber gedonderd, schaafwonden en 1 been geschoren. Ander moet ik nog doen. Zover de update, ciao Erwin
Vandaag zijn we gestrand in Kappl, 10 km voor ons einddoel van vandaag, Ischgl. Na een onweersbui met centimetersgrote hagelstenen (gelukkig stonden we te schuilen) – bleek de beek niet overgestoken te kunnen worden.
Leger en politie ingezet en het wachten is op minder water. Al met al 25 km en 800 m omhoog gefietst. Morgen gaat het verder, verwachten dat het water dan minder is.
Op de Autobahn, ‘s ochtends onderweg naar de gletscher, in heupdiepe poeder, bovenaan een drop-in van 50 graden steil, of gewoon lekker in de caravan om bij te chillen: de muziek van Splendid gaat altijd mee. Vooral het nummer “Rise Up” doet het in de vroege ochtend erg goed. Een tijdje terug konden Martin, Marcelo en ik ze eindelijk weer live horen, dit keer in Cremers in Den Haag. Kort samengevat: strak, vette nummers, ze begonnen op tijd en het duurde te kort!
Insecten rammen onze voorruit (foto 1), waarbij een harde doffe “pof” duidt op een beduidend groter exemplaar dan het vorige. Helaas voor ons hebben we niet het boekje “That Gunk On Your Car” waarmee we het insect zouden kunnen identificeren. Als we de vele hoeveelheid haar zien (foto 2) denken we toch aan een hommel (Bombus). Tragisch, maar je doet er weinig aan, behalve bij iedere tankbeurt de opgedroogde resten van de voorruit proberen te schrobben. Zodra we bij de Zwitserse grens zijn, wordt er suggestief gevraagd wat we in onze auto hebben: “Do you have stuff in your car?” Zou het een strikvraag zijn? Gelukkig slikt de dame in kwestie ons antwoord “We only have ski’s” – wat eigenlijk een leugen is, aangezien ik geen ski’s, maar snowboards bij me heb. Later vragen we ons af hoe serieus je een douanebeambte met een diamantje op haar tand eigenlijk kan nemen.
Robbert en Costijn zijn meer dan Roel en ik fans van vroeg vertrekken en zijn al bij de Nederlandse berggids Martijn Schell in Saint Crépin langs geweest om te informeren naar de condities op dit moment en de mogelijke lijnen die we kunnen rijden. Het wordt het gebied in en om de Écrins (Frankrijk) waar we de komende dagen zullen vertoeven, op zoek naar zieke, steile lijnen. Zo aan het eind van het seizoen zijn de condities het best om de steile noordwanden te rijden, die normaal te gevaarlijk zijn.
Roel en ik komen rond een uur of 22 aan op een terreintje naast een vervallen restaurantje waar Robbert en Costijn hun tent hebben opgezet en ons opwachten met bier (foto 3). Onder het licht van onze hoofdlampjes bestuderen we de lijnen op de kaart en in het gidsje (toponeige); we nemen ons voor morgen te beginnen met een lekker opwarm-couloir. Niet wetende dat het opwarmen meer zou slaan op de temperatuur dan op de moeilijkheid van het couloir… Daarnaast bewonderen we de creatie van Costijn, die bij BMB ski’s een nieuw soort stijgski’s aan het ontwikkelen is, te gebruiken bij het touren met een snowboard. Ze zien er erg goed uit en bovenal zijn ze superlicht.
We zijn weg uit de lichtvervuilde Randstad en de hemel hier in Vallouise is helder (foto 4) en dus is de nacht ook lekker fris. Costijn komt zijn tent uit om zich warm te springen – aangezien hij zijn slaapzak vergeten is – nadat Roel en ik onze bedjes achterin de combo opgebouwd hebben en lekker dicht tegen elkaar aan zijn gekropen (foto 5)…
Morgen naar de Stettinerhütte op 3000 m, dat wordt weer ff afzien. Ciao!
