Op het moment dat ik bij Fuscher Törl ben – ik ben met 30 km/h in mijn autootje op weg op de Glocknerstraße – bel ik Wolfgang op met de mededeling dat het weer hier prima is. Op een paar topjes met wat nevel na is de hemel blauw en is het weer eindelijk goed genoeg om de hut met de helikopter te kunnen bevoorraden. De actie gaat door! Dit werd hoog tijd en het betekent dat we niet nog eens met 11 kg brood in de rugzak omhoog hoeven te stampen en dat ik zelfs helemaal niet omhoog hoef te skinnen (met stijgvellen onder je splitboard omhoog lopen). Ik mag met de heli omhoog en mijn boardje en rugtas worden in een bagagenet gelegd – awesome!

Natuurlijk is het niet allemaal alleen maar lol, we krijgen ook instructies om op de juiste manier een helikopter binnen te loodsen. Hierbij moet je op de volgende punten letten:

En ja, we gaan weer naar Les 2 Alpes naar de jaarlijkse opening van het sneeuwseizoen. Met een heleboel Jones snowboards, een heleboel zin en een bak(je) verse sneeuw. Ik heb vorige jaar een hoop leuke nieuwe mensen leren kennen waarvan één iemand in het bijzonder me goed bij is gebleven: JK. Op de allerlaatste dag zijn we met zijn tweeën sneeuwschoenend met de snowboards op de rug omhoog gelopen, hebben dikke poeder gevonden en afgesloten met een glaasje génépi. Wat wil je nog meer? Inderdaad, graag nog meer!

Grenzen van jaargetijden die compleet lijken te zijn vervaagd en opeens is daar toch een nieuw winterseizoen aangebroken. De eerste verse sneeuw heb ik al zien vallen, aan geproefd en een beetje opgesnoven, maar daar is het helaas bij gebleven. Warm en weinig sneeuwval zonder de gebruikelijke november-pow: voor mij betekent dit dat de lijnen die ik normaal op de Kitzsteinhorn rijd er ineens heel anders uitzien of zelfs niet eens te rijden zijn. Oppassen voor stenen, voor gletscherspleten en voor een bikkelhard sneeuwdek. Tsja, wat doe je dan? Bij de pakken neer zitten en balen dat er geen pow is? Of gebruik je je tijd nuttig om bijvoorbeeld aan je techniek te werken of om je materiaal weer eens goed te checken. Kijk om je heen, neem het landschap in je op en zie wat er onder het sneeuwdek ligt waar je anders zonder al te veel besef overheen rijd. Of ontdek nieuwe lijnen op nieuwe plekken, nu slechts nog gemarkeerd door smalle streepjes sneeuw. Er valt altijd wat te doen!

We hebben in Oostenrijk al van alles gedaan. Getraind op slalompistes, geslalomd tussen de rotsen door in het offpiste terrein, het funpark ingedoken en de vellen en stijgijzers al eens ondergebonden. Paletti is open, de stoke nu al aan en borrelt voor wat er misschien nog komen gaat. Kunnen projecten doorgaan? Kunnen opleidingen doorgaan? Kunnen wedstrijden doorgaan? Het succes van winter 2011-2012 hangt niet alleen van de eventuele sneeuwval af, maar ook van de manier waarop wij hiermee omgaan. Om onze goede vriend Pepijn maar weer eens aan te halen: “There ain’t no bad snow, only bad…”

Enjoy!!!

Stettinerhütte, hebben 2500 hoogtemeters gemaakt en overnacht op 2900 m hoogte in de hut. Zoveel als mogelijk gefietst, maar laatste stuk moesten we toch echt ff afstappen. Op hoogste punt dronken we Schnapps om daarna stukje af te dalen naar de hut. En natuurlijk hadden we weer een vreemde man op onze kamer erbij die heel erg snurkte…

Plannen voor vandaag veranderd, ik was 1 vd weinigen die nog zin in de Stelvio had. Het werden 50 km en 1200 hm, wel met supertechnische afdalingen. Morgen naar de Stettinerhütte op 3000 m, dat wordt weer ff afzien. Ciao!

Het reisdoel van morgen, de Stettinerhütte:

Ha gasten, was super: 2700 hm gemaakt en zo’n 75 km! Net klaar met eten en dan morgen weer zo’n 2700 hm…slaan wel stukkie over waarschijnlijk. Vette afdalingen, in de blubber gedonderd, schaafwonden en 1 been geschoren. Ander moet ik nog doen. Zover de update, ciao Erwin

Vandaag zijn we gestrand in Kappl, 10 km voor ons einddoel van vandaag, Ischgl. Na een onweersbui met centimetersgrote hagelstenen (gelukkig stonden we te schuilen) – bleek de beek niet overgestoken te kunnen worden.

Leger en politie ingezet en het wachten is op minder water. Al met al 25 km en 800 m omhoog gefietst. Morgen gaat het verder, verwachten dat het water dan minder is.

Groetjes, Erwin en de rest!

Eindelijk is ook hier de zon doorgebroken, na 2 bakken espresso uit de Bialetti zijn we dan ook bijna wakker. Tijd om de balans weer te trainen; hoe cool een band tussen 2 appelbomen wel niet kan zijn! Wel spannend als er weer eens iets knapt bij het bevestingspunt: vandaag was het de metalen klip van een andere spanband die compleet doorbrak. Maar we kunnen gelukkig alles fixen en weer helemaal los gaan!

Softboots suck… …at least on a black slope like this! Do you want unmatched control, edging and carved turns? Go hammer – go hardboots! (more…)

…heb er zo’n zin in! Nog twee dagen en dan weer lekker een weekend de sneeuw in. Daarnaast kan ik niet wachten mijn nieuwe speeltje in te pakken en uit te proberen. Gekregen van de groep waarmee we in Kaprun hebben getraind – thanks!!! Dit speeltje is de ultieme snowboard-mountaineering rugzak die er bestaat. Waar de meeste merken kiezen voor of het een, of het ander, heeft Haglöfs beide gecombineerd in de “Rand 48″. (more…)