Veel sparen en natuurlijk net te laat zijn om de epic winterdagen zelf vast te hebben kunnen leggen zijn Erwin en ik eindelijk allebei uitgerust met een extreme-sport helm camera. Na een beetje spelen met de opties en resoluties die mogelijk zijn, is het dan zaak om er een mooie edit van te maken op de PC. En dat is helaas niet zo eenvoudig als ik dacht.

Na mijn eerste 3 weken mountainbike gidsen van het seizoen en mijn terugkeer in Kaprun kon ik het niet laten nog even snel de huistrail af te razen, met camera dus.
Hier onder alvast een klein (amateuristisch) voorproefje van wat wij doen in de zomer, en dat gaat vooral over de adrenaline rush die je krijgt van mountainbiken op smalle wandelpaden!

Endlich, het is zover. Op een zomerse dag bij een temperatuur van 35 graden in de schaduw, stap ik op mijn fiets om voor het allereerst de Kitzsteinhorn op te rijden. Van mijn snowboardmaatje Gustel – een van de trailbouwers – heb ik te horen gekregen dat de nieuwe downhill trail al behoorlijk ver gevorderd en dus te rijden is. Het idee is dat je met je bike in de gondel omhoog gaat en dan met je bike – het liefst een vol geveerde full suspension bike – over de trail naar beneden. Ik niet, ik kom mezelf het liefst een paar keer zwoegend op een te steile klim of stuiterend op een iets te heftige afdaling tegen en ga op mijn hardtail. Een downhill bike is niet aan mij besteedt, dan word ik te enthousiast en de crashes iets te heftig.

Na mijn favoriete klim van 800 hoogtemeters op de Maiskogel, gaat de route zo’n 200 m omlaag. Hierna begint er nog een klim en het echte zwoegen. Ja, Martin had gelijk – ook al rijd ik in een rustig tempo omhoog, ik zweet als een malle en hap alleen maar stof. Op de weg omhoog rijden nu nog vrachtwagens af en aan om het laatste stuk weg te egaliseren en ik rijd er pal achter. Eenmaal bij de Salzburger Hütte ben ik blij dat ik door een diepe plas water kan rijden, heerlijk die verkoeling. Ik kies hier voor de makkelijke en wat langere variant omhoog, maar voor de echte bikkels is er nog een steilere variant. Voor het eerst van het seizoen kom ik zonder board, maar met fiets, uit op de Häuslalm (daar bij die Après Ski bar inderdaad). Ondanks de hitte hebben de meeste mensen hun hoofd hier bedekt met zwarte lakens en ze kijken mij aan alsof ik hier de vreemde eend in de bijt ben. Weird.

Ik knal mijn zadel een flink stuk omlaag en begin aan dezelfde afdaling als een paar maanden geleden op mijn snowboard: Wüstlau. De poeder en pillows tijdens die run staan nog goed in mijn geheugen en ik ben benieuwd naar de bike variant. Nergens staan nog bordjes voor de MTB route en dus rijd ik maar meteen het eerste het beste wandelpad op. Het begint weliswaar mooi, maar na een paar bochten stap ik noodgedwongen af met het idee dat ik toch niet helemaal goed zit. Lopen dus. De singletrack blijkt nog wat verder naar beneden te beginnen, onder de Salzburger Hütte. Als ik eenmaal de juiste weg gevonden heb, blijkt het verschil met de gewone wandelpaden groot.

Een supermooie trail ligt er voor me te wachten, geëgaliseerd en met talloze kombochten, de een nog scherper dan de ander. Hier en daar bevat de trail mooie stukjes over wortels en niet al teveel stenen. Gustel en zijn collega’s hebben een trail gemaakt waar de echte downhillers naar hartelust gas kunnen geven. Met mijn hardtail gaat het allemaal wat langzamer en ik wil bovenal heel beneden komen. Wat me niet belet om af en toe mijn remmen los te laten, van mijn fiets af te moeten springen of gewoon om te vallen. Te doen met een hardtail, maar wel met beleid.

De trail gaat over een van de iets minder steile flanken van de Kitzsteinhorn, die nog steeds erg steil is, naar beneden. Aan het eind van de trail volgen de switchbacks elkaar hierdoor in zeer rap tempo op, waarbij hekken geplaatst zijn om te voorkomen dat je in het ravijn dondert. Kaprun is een uitdagende trail rijker en steeds meer de moeite van een bezoek buiten het sneeuwseizoen waard. Hopelijk krijgt Kaprun zo steeds meer van zijn oude glorie terug, de tijd dat ieder jaar talloze mensen hiernaartoe trokken voor de mountainbike worldcup. En ja, ook die afdaling is er nog steeds en eenvoudig te bereiken met een gondel net buiten het dorp.

The first in (hopefully) a nice series of reviews on MTB trails. Most of the Dutch ones will be written by me, whereas Martin will write about the more exotic trails.

Dorst – the Dutch word for thirsty – is a small village to the east of Breda. Another flat region within the Netherlands, that has some nice forests, though. Besides the amazing amounts of normal cycling routes in Holland, one of which my dad was going to ride today, several single tracks exist, spread around over the entire country. In between, or better, around the trees of Dorst, a 6 km long single track exists that I just rode for the first time. To make up for the staggering 10 height meters per lap, I assume, they included countless banked turns. Varying in radius and up to 180 degrees they try to slow you down if you’re not cornering properly. And so happened to me. Within the first round I smashed into the sand and had to straighten my steer again. Although I gave it everything I had, I could not do better than 24m25s the second attempt, although that was already 4 minutes quicker than my first lap. The trail was a bit sandy and I probably should ride it more often, look ahead better, etc. etc.. However, I did manage to do the second lap without any gear shifts and to ride with almost constant speed. The few climbs in the trail were reinforced by plastic “mats” to make them ride-able also in the most sandy conditions, but made them feel a bit artificial. Several jumps/drops of different heights are included that for sure increase the value of the ride for me. However, they can be avoided by staying right most of the times. Afterwards you can refuel by eating pannenkoeken in De Hannebroeck. This is where me and my dad met again, had a really heavy pannenkoek (spek, ham, kaas, gember) and a tasty beer of course.

Conclusion: Dorst has a nice 6 km long single track through the woods. Although it lacks technical short climbs or fatiguing long climbs with ~10 meters of climbing per lap, this trail contains so many banked turns it is perfect to work on your cornering technique. Up until now the best trail for that here in NL. Besides that, you can practice a few nice drops, too. The trail is not very difficult – you can choose your own speed – and because of that well suited for beginners and people that just want to enjoy a nice ride.

Note that this conclusion is not based on giving a note to the MTB trail. Every rider has his or her own preferences, so we try to emphasize in which way a certain trail will be more or less attractive. Happy biking!

A truly inspiring trailer all about freeride mountainbiking this is. After watching it I questioned myself: Does it get any better without our beloved cold, white powder? Studying the mountain, choosing lines, hiking up and then riding awesome lines – will this be “Winter 2.0″ when all the glaciers have melted? No need to wait for that, as summer has already begun weeks ago in the Alps. For Martin and me, however, mountainbiking is still all about the trails. Hopefully we can once ride our own dreamlines on a bike; just like we started snowboarding on groomed slopes and can now finally explore the most beautiful backcountry lines… Most of all, we hope to keep riding with inspiring people such as Kfir, Jamie and Tim.

and maybe even more inspiring is what they didn’t show you in the trailer:

La Fourche from Erwin Heeres on Vimeo.

De GoPro camera getest op een andere positie en met 60 fps gefilmd, wat zorgt voor een mooi vertraagde weergave van de demping door de voorvork. Gereden op de MTB door het Scheveningense duingebied en op de Noordwijk trail.

Transalp Trailer from Kfir Breger on Vimeo.

Great edit by Kfir Breger. His new website, http://www.gravityworx.eu/ will be online soon!

De laatste mountainbike van het seizoen. En het is weer gelukt:

100 km
1650 hm
4u37m
22 km/u incl. stops

Een goeie voorbereiding is het halve werk, al was die voorbereiding best wel wat werk:

poetsen, altijd heel fijn om te doen als je weet dat je bike een dag later weer onder de drek zit

achterderailleur recht(er) gebogen en opnieuw afgesteld

speling uit achterwiel gehaald (thx pap!) en erachter komen dat je de achteras van een paar maanden oud nu al kan vervangen

wat slagen uit datzelfde achterwiel gedraaid

ketting schoonmaken en oliën

en dan lekker een goeie nacht maken om de dag erna op tijd in Limburg aan te komen

‘s Ochtends vroeg is koffie hard nodig! Daarna, hop, in de auto met een half brood gesmeerd en wel (thx mam!), flessen sportdrank, koffie, koekrepen, drop, melk en mijn fiets natuurlijk. Met een te vette mix van Justice (Forma-T on PureFM) kom ik al rijdend helemaal in de stemming voor de race. Het weer is onwijs mooi en half Nederland lijkt met de MTB op weg naar het zuiden te zijn. Ik bel Kfir even…iets met 3000 deelnemers… We spreken af in Eijsden en staan wat later als twee blije guppen die weer los mogen gaan aan de start.

Als de diesel opgewarmd is kan ik eindelijk wat meer gas gaan geven en gaat het inhalen van voorliggers weer beginnen, wat wel een nadeel is van zo’n drukke tocht. Het mooiste stukje afdaling is verre van vlak en daar moet je je bike gewoon hard laten lopen. Frustrerend als de mensen voor je zitten te klooien op een misschien iets te hoog zadel. Voor mij zijn dat oort stukjes de reden om te biken en ga daar meestal geheel schaamteloos gillend uit mijn dak. Ik overweeg heel kort erachter aan te sluiten en het logische pad te volgen…no way! Rechts ervan liggen lekkere losse stenen, ik laat mijn remmen los en mijn bike lopen. Kan nog net om iemand heen rijden waardoor ik de toorn van de andere rijders over mij afroep: “Hee gast, doe eens ff normaal.” En dan iets over wedstrijd, bla bla bla. Ik zeg “Sorry!” en rijd voldaan verder. Soms ben ik ook gewoon dom, lomp en egoïstisch. Kfir blijkt later ook problemen in de afdalingen gehad te hebben: “die Nederlandse crosscountry-rijders kunnen echt niet dalen!”, komt in de problemen, valt en kan zijn benen laten verzorgen.

Anyway, als we dan niet van het afdalen mogen genieten, wat moeten we dan doen? Precies, gewoon de longen uit het lijf fietsen, een paar keer kramp wegtrappen, naar boven rennen als het te druk is om te fietsen en daarmee een voor jezelf acceptabel gemiddelde halen. Af en toe om me heen kijkend valt het schitterende landschap me wel op. Prachtig groene teletubbie-heuveltjes, een hemelsblauwe lucht en een stralende zon. Dat maakt het rijden van een marathon toch een stuk acceptabeler dan regen en blubber als je het mij vraagt.

Toch komt er een stuk modder in mijn gezicht terecht, waarschijnlijk van de fietser voor mij. Ik veeg het af en het is groen in plaats van bruin. Even eraan ruiken, ja, dat was geen modder maar koeienstront. Om gewicht te besparen ben ik in een afdaling een van mijn twee bidons verloren, een onfortuinlijke biker een binnenbandje gegeven en minstens drie keer een plaspauze ingelast. Al die energiedrank klotst onaangenaam in mijn maag als ik een ritmisch getik waarneem. Het varieert met mijn snelheid en blijkt bij mijn achterwiel vandaan te komen. Met nog 10 km te gaan heb ik geen zin om het te gaan fixen, het is de vraag of de tijd die dit kost me een dusdanige snelheidsverbetering oplevert en ik eerder over de finish kom. Na 90 km gaat deze rekensom me verre van goed af en ik stamp al tikkend door. Even afremmen en hee, mijn achterrem doet het niet meer! Uhhhhhh, wat nu? Doet mijn voorrem het nog? Ja! Okay, die is toch belangrijker dus dan maar gewoon doorknallen. De fietser voor me is een doel op zich geworden en met het geluid van een Harley stoemp ik hem vlak voor de finish nog even sprintend voorbij.

Kleine realiseerbare doelen stellen, altijd heel erg leuk. Winnen met mountainbiken gaat me toch niet lukken. Al is het supergaaf om Nicoletta te zien, die haar snowboarden heeft laten verwateren om dit soort wedstrijden wel te winnen. Met een half uur voorsprong op de rest van de dames was ze oppermachtig. Niet normaal, daar komt een hele hoop afzien bij kijken!

Mijn remblokje blijkt los te zitten, ik draai het binnen 10 tellen vast en denk nog dat ik dit beter wel onderweg had kunnen doen, spring vervolgens op mijn fiets en vlieg er bijna meteen weer voorover af. Een achterwiel dat niet draait…De veroorzaker een dikke deuk in mijn velg…En iets beter kijkend blijkt mijn velg over een lengte van 4 cm gescheurd te zijn. Ik kom bijna niet meer bij van het lachen. Ik hoopte zo dat mijn bike zich goed zou houden, dat heeft hij gedaan, maar had niet verwacht dat hij me op zo’n lullige manier zou laten weten dat hij al mijn lompe gedrag helemaal zat is en een paar enduro-wieltjes eist!

…soms moet je even omdraaien en de klim die je net gereden hebt van de andere kant benaderen wat stiekum veel leuker is! Heerlijk rondjes gereden op de Lage Vuursche trails en op de koeienpaden onder het genot van verhalen over het van achteren aanrijden van een woest behoornde stier en het vervolgens weg moeten vluchten met stampende hoefgeluiden op de achtergrond. Gelukkig is me dat bespaard gebleven. Thanks for guiding Maarten!

Komende zondag de Bart Brentjens Challenge 100 km, wat waarschijnlijk een van de laatste MTB-marathons van het seizoen gaat worden. Na een gebroken ketting en een kromme achterderailleur tijdens de Hel van Groesbeek hoop ik nu in ieder geval aan een stuk door te kunnen fietsen!

Small MTB hardtail drop from Erwin Heeres on Vimeo.

is warm, broeierig maar met paar smerige wolken op de loer. Met hele groep reden we naar Riva del Garda. Eerst 1000 hm klimmen, sommige stukken door grote brokken losse stenen steil omhoog, waarna technisch erg uitdagende afdalingen volgden. Mijn 2e keer Over The Bar gecrashed en een mooie snee op mijn knie erbij. Daarna kwam de hel: regen! Eenmaal droog knalden we door de modder, waarna het weer en nog harder ging regenen. Uiteindelijk Riva bereikt, maar hadden iets andere ontvangst verwacht. Al met al 12000 hm en 450 km gereden, 3 dagen met scheur in frame en proberen de fiets zoveel mogelijk te ontlasten. Snel weer terug naar de bergen en lekker knallen, maar eerst de Middenberm en Noordwijk weer – ook helemaal niet verkeerd!

weer erg warm, af en toe tikte het de 37 graden aan. De shortcut die langer bleek, had zo’n 2500 hoogtemeters en 85 km. Dit incl. te vaak verkeerd rijden. Kon aan het eind geen klim meer zien, moeilijk energie en vocht op peil te houden. Rond 21u30 kwamen we aan in Andalo, was weer een lange dag met veel uur in het zadel.