Hierna leek het winterseizoen voorbij en het fietsseizoen definitief begonnen. Martin werkt de komende weken als bikeguide in Seeboden aan de Millstätter See. En ik? Onderweg op mijn mountainbike naar de Saulochalm op de Maiskogel in mijn beste tijd van het seizoen tot nu toe (11 km, ~800 hm, 55 minuten), werd ik gebeld met de vraag of ik de volgende dag een groep kinderen wilde guiden op de fiets. Jaaa! Om een paar uur later Rens en Stephan op bezoek te krijgen met voor de tweede keer de vraag of ik de dag erop met hun mee wilde gaan om een poging te wagen de Großglockner te beklimmen, mét snowboards. Bij hun eerste poging had ik al verstek laten gaan; slecht weer was voorspeld, andere afspraken stonden al en ik had een zomergevoel in mijn lijf. Toen bleek dat een verstandige keus, want het zat pot- en potdicht. Maar nu, met betere weersvooruitzichten, aaargh! Met veel zin om te fietsen en hopelijk vaker als bikeguide te kunnen werken, moest ik weer nee zeggen. Totdat ‘s avonds laat de telefoon ging en me meegedeeld werd dat ik morgen niet hoefde te komen fietsen. Dubbel gevoel. Zo makkelijk aan de kant geschoven worden als je niet nodig bent terwijl je je heel flexibel opstelt. En dus de telefoon gepakt. “Stephan, Rens, count me in!” ‘s Avonds laat alle tourspullen bij elkaar zoeken is dan best lastig als je in zomermodus bent en je net je fiets hebt gepoetst en alles daarvoor al hebt ingepakt. Niet waxen, niet slijpen en een paar lege benen. Dat die benen helemaal leeg zouden gaan en me bijna niet meer konden dragen, wist ik nog niet.

Rens en Stephan op pad op de eerste dag van onze tour, het doel hoog boven en ver voor ons is duidelijk zichtbaar.

Later meer hierover, want nu zit ik weer te wachten tot ik naar boven mag, deze keer naar de Oberwalderhütte om de toegang samen met Wolfgang Hackel makkelijker te maken. Deze keer heb ik wel netjes mijn board gewaxt en gisteren het geplande fietstochtje maar niet gemaakt. Om 6u gaat de wekker, koffie zetten, board afkrabben, douchen, auto leegruimen, ontbijten met vers gebakken pistoletjes waar de pindakaas tussenuit druipt, terwijl buiten de sneeuwgrens rond 1000 meter ligt. Uhhhh. Hmmmm. Wolfgang belt en zegt dat de Glocknerstrasse wel eens niet open zou kunnen gaan. Wachten tot het volgende telefoontje: “de straat gaat vooralsnog niet open, ik bel je rond het middaguur”. Ondertussen lees ik op Facebook dat er boven op de Kitzsteinhorn van een lekkere laag verse sneeuw wordt genoten. Na wat huishoudelijk werk word ik weer gebeld: “we moeten helaas de actie naar morgen verschuiven.” Jammer aan de ene kant, maar de weersvoorspelling voor morgen is een stuk beter. Ik kan niet wachten! Mijn Jones Solution staat ook al te popelen, de stijgijzers gaan mee en er komt een boormachine naar beneden toe…

Blik vanaf de Oberwalderhütte met links de Johannisberg. Gemaakt tijdens het bezoek van Martin en mij aan Wolfgang een paar jaar geleden.

En weer een topdag gehad samen met Erwin! Op pad om leuke lijntjes te trekken in dikke mist.
Een goede dag om wat nieuwe gear van komend seizoen te proberen!

Te testen: Jones Flagship 168W 2013 – Jones Backpack 30L – poc NXT goggle

Voor nu alleen een paar foto’s, als we uitgetest zijn zullen de verslagen hier te lezen zijn!

Weinig woorden…
een paar plaatjes…
vet couloir…
met Gina…
met Martin…
supergoeie condities…
500 hoogtemeters…
45 graden…

Het seizoen is nog zeker niet voorbij en wij gaan door tot het gaatje. Wil jij dat ook en daarbij met ons werken aan je offpiste techniek; leren in welke omstandigheden welke techniek het beste werkt?

Waarom? Nou, misschien omdat die hele lekkere poederhelling aan het eind van de dag altijd rampzalig verspoord was. Of omdat diezelfde helling een paar weken daarvoor haast niet te doen was, omdat hij zo ijzig was. Of omdat je altijd al die ene lijn hebt willen rijden, maar niet weet of je techniek wel goed genoeg is.

Ga mee met de freeride training en leer wat je in je board moet stoppen om er nog meer uit te halen!

Je leert je aan te passen aan de omstandigheden – ook als er eens geen maagdelijke poeder ligt – en in meer verschillende soorten terrein comfortabel onderweg te zijn. Je wordt een betere boarder/boardster en je kan veel meer uit je snowboardtrips halen.

Een weekje vrij. Super omstandigheden: zon en goede sneeuw op de Kitzsteinhorn. Daarbij 3 gemotiveerde snowboarders die vette afdalingen willen maken.

Dalafdalingen Kitz: variant nummer 6, we hebben weer een vinkje mogen zetten! Aan de achterkant afdalen om vervolgens in Schneiderau (een klein dorpje in het dal onder aan de Weissee Gletscher) uit te komen. Een steile traverse met veel exposure in het begin. Toen kwam een afdaling om nooit te vergeten!

…want nu, na vele jaren, ben ik er nog steeds niet geweest en staat het heel hoog op mijn lijstje van gebieden om in te rijden. En besef ik maar al te goed wat een ontzettend bijzonder (ski-)gebied dit moet zijn. Helemaal als je onderstaand filmpje bekijkt waar je een kijkje in de keuken van de “piste-”dienst van La Grave krijgt.

Misschien romantiseer ik alles een beetje teveel, maar La Grave lijkt mij nog steeds authentiek en in niets op het massatourisme aan de andere kant van de berg. Laat mij maar lekker wegdromen over La Grave. En dat wegdromen gaat nogal goed bij het luisteren naar Coeur de Pirate, waarvan enkele nummers gebruikt zijn voor de soundtrack van onderstaand filmpje. En mijn hart gaat helemaal als een malle kloppen als de remix van het nummer Comme Des Enfants erin komt…

Aaaaargh, ik moet hier weg achter mijn computer. Wie gaan er mee?!

Aad: Ben echt heel benieuwd hoe het rijdt! Wat vind jij ervan ….en cut de sponsor bullshit…

Erwin: ‎@Aad: eerste indruk van de bindingen: hier kan ik helemaal niets mee. Heb het toch de tijd gegeven en er nu twee dagen mee gereden en het gaat steeds lekkerder. Ik mistte inderdaad de directheid, omdat je meer input moet geven voordat je daadwerkelijk druk op je kant geeft. Heb ze gereden in verse luchtige poeder tot in helemaal verspoord terrein. Na één run gemaakt te hebben, heb ik er meteen al de hardere zwarte elastomeren in gezet, de groene waren voor mij té zacht. Board-binding combinatie was misschien niet optimaal, aangezien de flagship een heel hard board is dat meer dan andere boards om directe input vraagt. Had er liever op een mountain twin gestaan. Anyway, ik ben niet van de trucjes, maar alles landt een stuk makkelijker: BS 180s, cliffdrops. Ik mis nu na twee dagen nog steeds wat directheid, maar krijg er veel andere dingen voor terug die ik in m’n andere bindingen mistte. Er wordt veel onder je voeten opgelost zonder dat je het doorhebt. En je kan zo ongelooflijk hard over verspoord terrein/piste heen knallen. Krijgt Bert ze terug? Nee…

Martin: De eerste indruk; interessante vorm van de highback, een stukje korter dan andere merken bindingen. Verder valt de scharnierende constructie in de baseplate van de binding op. Het ziet er degelijk, simpel en sterk uit.
Tijd om deze bindingen 2 dagen te testen. De eerste afdalingen was het flink wennen en techniek aanpassen. Door het pedaleren van deze bindingen kan je op een 168 snowboard super korte bochten draaien. Door hetzelfde principe kan je met carven je bochtradius goed beïnvloeden. Op hoge snelheid in bumpy terrein voelt mijn snowboard veel rustiger aan, wat een demping!
Wel blijft het gevoel dat ik wat directheid mis. Het duurt wat langer voordat er druk opgebouwd wordt. Dit staat tegenover het onwijs vergevingsgezind zijn in de landingsfase van jumps en kickers.
Ben benieuwd hoe deze binding zich verder ontwikkelt. De huidige straps zitten niet echt lekker en hebben nog een aantal drukpunten. Slijtagesporen waren ook al snel aanwezig. Het zou tof zijn om in een volgend model bredere, beter druk verdelende straps te zien voor meer support. Dan staan deze bindingen sowieso op mijn wishlist!

Lees alles over mijn laatste opleiding tot snowboardgids in de 2e issue van DEEP snowboardmagazine!

Na een heleboel poeder kwam een heleboel kou. En na die kou kwam weer verse poeder samen met een dikke storm. Na die storm viel er weer nieuwe poeder, zonder wind, en werd de Triebschnee weer verborgen, evenals de daaronder liggende rijp. De Gleitschneelawine-activiteit kwam tot stilstand om enkele dagen erna weer volop verder te gaan. Bulderend geraas om je heen als er weer een steile geul leegstroomt, paden en hellingen bedekt met grote harde brokken.

De winter 2011-2012 is zeker interessant te noemen. Zo was vorige week binnen no-time het nul graden niveau boven de 3000 meter, de pistes op de gletscher bomvol met mensen en wordt er veel geklaagd: het is te druk en we vinden geen poeder meer! Nee, inderdaad. Alle lift-reachable pow is veelal kapot gereden, maar er valt nog genoeg te rijden. Samen met Rens de Wild, en met een beetje creativiteit, bootpacken en energie hebben we zelfs de allermooiste lijnen nog weten te vinden!