Tales of the trails – Wüstlau (AT)
Endlich, het is zover. Op een zomerse dag bij een temperatuur van 35 graden in de schaduw, stap ik op mijn fiets om voor het allereerst de Kitzsteinhorn op te rijden. Van mijn snowboardmaatje Gustel – een van de trailbouwers – heb ik te horen gekregen dat de nieuwe downhill trail al behoorlijk ver gevorderd en dus te rijden is. Het idee is dat je met je bike in de gondel omhoog gaat en dan met je bike – het liefst een vol geveerde full suspension bike – over de trail naar beneden. Ik niet, ik kom mezelf het liefst een paar keer zwoegend op een te steile klim of stuiterend op een iets te heftige afdaling tegen en ga op mijn hardtail. Een downhill bike is niet aan mij besteedt, dan word ik te enthousiast en de crashes iets te heftig.
Na mijn favoriete klim van 800 hoogtemeters op de Maiskogel, gaat de route zo’n 200 m omlaag. Hierna begint er nog een klim en het echte zwoegen. Ja, Martin had gelijk – ook al rijd ik in een rustig tempo omhoog, ik zweet als een malle en hap alleen maar stof. Op de weg omhoog rijden nu nog vrachtwagens af en aan om het laatste stuk weg te egaliseren en ik rijd er pal achter. Eenmaal bij de Salzburger Hütte ben ik blij dat ik door een diepe plas water kan rijden, heerlijk die verkoeling. Ik kies hier voor de makkelijke en wat langere variant omhoog, maar voor de echte bikkels is er nog een steilere variant. Voor het eerst van het seizoen kom ik zonder board, maar met fiets, uit op de Häuslalm (daar bij die Après Ski bar inderdaad). Ondanks de hitte hebben de meeste mensen hun hoofd hier bedekt met zwarte lakens en ze kijken mij aan alsof ik hier de vreemde eend in de bijt ben. Weird.
Ik knal mijn zadel een flink stuk omlaag en begin aan dezelfde afdaling als een paar maanden geleden op mijn snowboard: Wüstlau. De poeder en pillows tijdens die run staan nog goed in mijn geheugen en ik ben benieuwd naar de bike variant. Nergens staan nog bordjes voor de MTB route en dus rijd ik maar meteen het eerste het beste wandelpad op. Het begint weliswaar mooi, maar na een paar bochten stap ik noodgedwongen af met het idee dat ik toch niet helemaal goed zit. Lopen dus. De singletrack blijkt nog wat verder naar beneden te beginnen, onder de Salzburger Hütte. Als ik eenmaal de juiste weg gevonden heb, blijkt het verschil met de gewone wandelpaden groot.
Een supermooie trail ligt er voor me te wachten, geëgaliseerd en met talloze kombochten, de een nog scherper dan de ander. Hier en daar bevat de trail mooie stukjes over wortels en niet al teveel stenen. Gustel en zijn collega’s hebben een trail gemaakt waar de echte downhillers naar hartelust gas kunnen geven. Met mijn hardtail gaat het allemaal wat langzamer en ik wil bovenal heel beneden komen. Wat me niet belet om af en toe mijn remmen los te laten, van mijn fiets af te moeten springen of gewoon om te vallen. Te doen met een hardtail, maar wel met beleid.
De trail gaat over een van de iets minder steile flanken van de Kitzsteinhorn, die nog steeds erg steil is, naar beneden. Aan het eind van de trail volgen de switchbacks elkaar hierdoor in zeer rap tempo op, waarbij hekken geplaatst zijn om te voorkomen dat je in het ravijn dondert. Kaprun is een uitdagende trail rijker en steeds meer de moeite van een bezoek buiten het sneeuwseizoen waard. Hopelijk krijgt Kaprun zo steeds meer van zijn oude glorie terug, de tijd dat ieder jaar talloze mensen hiernaartoe trokken voor de mountainbike worldcup. En ja, ook die afdaling is er nog steeds en eenvoudig te bereiken met een gondel net buiten het dorp.
