Grožnjan enduro trails

Grožnjan enduro trails

Tussen het bike-guiden door heb ik hier en daar tijd om nieuwe mountainbike gebieden te verkennen. Vandaag is het tijd voor het stadje Grožnjan in Kroatië. Het meer dan pittoreske stadje ligt bovenop een berg, waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt over het omringende landschap en de zee. Grožnjan is ook bekend onder de naam “city of artists”. Vandaar dat ik ook niet de enige toerist ben die Grožnjan komt bezoeken. Om er een iets langere training van te maken, ben ik er met de fiets naartoe gereden, en heb daarbij een groot gedeelte van de Parenzana gevolgd. De Parenzana was ooit een spoorlijn van Koper naar Porec, maar is nu een route die voor veel fietsers alleen al de moeite waard is. Voor de fietsers met zwaardere bikes: het is heel goed mogelijk om de trails in Grožnjan ook te shuttelen.

Eenmaal boven in het stadje kijk ik mijn ogen uit. Mooie stenen gebouwtjes, smalle straatjes en kleine steegjes met gewelfde bogen. Goed, tijd om te biken. Na aangesproken te zijn door een lokale bike-gids, die me waarschuwt voor de moeilijkheid van de trails op een hardtail, stap ik nieuwsgierig op en begin als eerste met de trail Grožnjan (Grozni). Het vinden van het begin van de trail is nog het lastigste, want er loopt een weggetje net buitenom de muren van het stadje en dat weggetje is makkelijk te missen. De trail is leuk, niet al te technisch en voor beginners een prima aanrader.

Eenmaal beneden kom je snel op de onverharde weg die je terug omhoog brengt naar Grožnjan. Het hellingspercentage is zeer aangenaam en constant, de 300 hoogtemeters zijn ook met een zwaardere enduro fiets goed te doen. Klik hier voor een link naar de access road. Eenmaal boven wordt het kiezen uit de vele opties die er nog zijn en ik kies voor de trail Kalčini. Afzetlinten op het bovenste gedeelte van de trail duiden op een recente enduro race die hier gehouden is. De eerste sectie is veel off-camber, met hier en daar een wortel en een redelijke hoeveelheid flow. De tweede sectie bevat een steile passage met daarna een paar prachtige kombochten. In vergelijking met de eerste trail is deze technisch uitdagender, maar nog steeds niet extreem moeilijk. Zeker niet als je hem, net als ik, met weinig snelheid rijdt.

Op de terugweg was het moeilijk om niet nóg een trail te nemen, maar ik moest nog terug naar huis fietsen, dus heb ik de markeringen “TRAIL” op de bodem maar niet gevolgd. Voor een volgende keer dan, want Grožnjan is zeker de moeite waard!

Kitzsteinhorn trails

Kitzsteinhorn trails

Het is zomer in Oostenrijk, en hoe! Temperaturen van meer dan 30 graden en dat nu al wekenlang. De gletschers zuchten en kreunen en hebben het zeer zwaar te verduren. Reden genoeg voor de wintersporters onder ons om zich een beetje zorgen te maken.

Read More

Bike, hike, skin & ride – Großvenediger 3666 m

Bike, hike, skin & ride – Großvenediger 3666 m

Pictures: Stephan Verheij, Erwin Heeres

Stephan Verheij (White Adventure) en ik waren al een tijdje aan het plannen om ons seizoen mooi af te sluiten. Het uiteindelijke plan werd een splitboardtour naar de Großvenediger, de hoogste berg van de provincie Salzburg waar we alebei wonen. Omdat we slechts een mooi-weer-window van één dag hadden, betekende dit dat we de dag ervoor – met wat minder mooi weer – de eerste 25 kilometer lange etappe naar de Kürsinger Hütte moesten maken. Omdat het grootste gedeelte van de sneeuw beneden in het dal al weggesmolten was, besloten we om te starten op mountainbikes. Geen gondel die ons een stuk omhoog zou brengen. Geen Mautstraße waar we omhoog zouden kunnen rijden. We begonnen helemaal onderaan in het begin van het dal op 1000 meter hoogte…

Read More

Lange Wand SW-Eck, splitboardtour

Lange Wand SW-Eck, splitboardtour

Na een dagje ontspannen met vier mannen in een diep, donker zwart gat gehangen te hebben – dankjewel Stephan Verheij – is het tijd voor een beetje inspanning. Stephan en ik plannen in het Alpincenter onze tour, met daarbij het liefst wat verse poeder, werkbaar zicht, weinig mensen en een niet al te lange “anstieg” naar de sneeuwgrens toe. Vooral dat laatste is een uitdaging, want in het dal is het overal nog groen.

Read More

Verse sneeuw op de Kitzsteinhorn, NW face

Verse sneeuw op de Kitzsteinhorn, NW face

Op je vrije dag uitgeslapen wakker worden en het heerlijke geluid van regen op het dak horen: weten dat het boven op de berg aan het sneeuwen is…eindelijk…verse…sneeuw…!

Eerst moeten er toch een paar bakken koffie in om de motor op gang te krijgen. Eenmaal soort-van-wakker en in de gondel omhoog, vind ik weer eens de restanten van wat ooit een banaan geweest is in mijn rugtas. De helft van de banaan was nog eetbaar trouwens. Met deze extra energie stap je dan de gondel uit en kom je erachter dat er daadwerkelijk een laag verse pof van zo’n 10-15 cm ligt. En laat dat beetje poeder nu eens een wereld van verschil maken.

Read More

Het toerseizoen is begonnen

Het toerseizoen is begonnen

De winter is begonnen en de eerste snowboardtoeren nu al een feit. Na een hoop getest van het nieuwe Jones materiaal in Sölden, gepuzzel met weerberichten – wePowder! – lawineberichten en kaarten zijn Robbert Schippers en ik twee hele mooie dagen op pad geweest. De eerste vellen hangen aan mijn scheen van het skinnen, maar het was het helemaal waard! Nu even bijkomen, de beelden uitzoeken, nagenieten en fantaseren wat de rest van winter 2014-2015 in petto zou hebben…

Short lines of winter

Short lines of winter

De winter 2013-2014 bracht heel veel sneeuw! Helaas lag deze sneeuw niet in het Salzburgerland waar wij graag vertoeven maar een heel stuk verderop in de zuid-alpen. In de periode december tot mei is het op de Kitzsteinhorn gletscher bij Kaprun waarschijnlijk niet meer dan 4 dagen winter geweest en werd de winter ten alle tijden direct weer opgevolgd door een zomerse föhnstorm die alle winter weer als sneeuw voor de zon liet verdwijnen.

Read More

Helvetic Backcountry

Helvetic Backcountry

Op bezoek bij vrienden in Zwitserland. Na het installeren van de app “Tourenatlas” van Helvetic Backcountry, kom ik er al snel achter dat er in de buurt veel leuke dingen te doen zijn. Het wordt een splitboard toertje naar de Bürgle. Eenmaal boven is het moeilijk kiezen uit de vele mogelijkheden om af te dalen – het werd dit mooie couloir.

easy day off

easy day off

Nog steeds geen dikke vette dump. Al een maand lang brengt de zuidföhn ons warm weer en teveel wind. Alle sneeuwdansjes hebben tot nu toe weinig zin en meer dan 20cm verse pof zat er niet in.

Read More

wePowder Season Kickoff 2013

wePowder Season Kickoff 2013

Na een reis dwars door de gehele Oostenrijkse Alpen, ben ik dan eindelijk in St. Anton am Arlberg aangekomen. Tijd voor de jaarlijkse wePowder freeride season kickoff, wederom georganiseerd door Epique. De condities zijn compleet anders dan het jaar ervoor en voor mij is daar de uitdaging om mooie lijnen te vinden voor de deelnemers én om ze het een en ander te leren. Maar wat doe je als er niet al teveel verse sneeuw ligt? Dan moet je of heel veel moeite doen om die toch te vinden, of je gaat je grenzen in ander terrein opzoeken. Technisch uitdagend terrein, zoals ik het wel vaker noem. De omstandigheden hiervoor zijn perfect, want al in de eerste afdaling naar St. Christoph vallen we allesbehalve met onze neus in de poeder. Bikkelhard én verspoord. Dan moet je een hele goeie boarder zijn om daar vloeiend en in controle naar beneden te komen. Dan blijkt al dat mijn groep louter uit serieuze boarders bestaat – iedereen kent en ziet zijn grenzen. Met kennis van de juiste techniek die we op de pistes tussendoor oefenen, duiken we daarna een aantal mooie couloirs in. Zelf geniet ik ook met volle teugen van dit terrein en een voor een komt iedereen in zijn eigen tempo naar beneden. Om er daarna versteld te staan wat ze zojuist naar beneden gereden zijn.

De poeder moeten we echt gaan zoeken. Dus binden we op dag 2 de boards op de rug en gaan hiken in Stuben. Kaart erbij en oriënteren. Waar zijn we en waar willen we naartoe? Hoe steil is het daar? Wat zijn onze limieten vandaag? Accepteren we het risico? Om zo bij een hele mooie oosthelling uit te komen, die net nog in de zon ligt. Mooie poeder, waarvan je iedere bocht even bewust moet genieten – die heb je na zo’n hike namelijk dubbel en dwars verdiend.

Op de laatste dag gaan we met de auto’s naar Zürs en rijden daar eerst in het kleine bereik om te pakken wat er net gevallen is. Als dat al snel op blijkt te zijn staan we nog even stil bij de ingang van een heel mooi couloir. Helaas is de entry extreem rotsig en dat alleen al is reden genoeg om het niet te doen. Want met een snowboard en maar 1 beschikbare staalkant op rots je balans vinden en houden is een kunst apart. Even later “oefenen” we dit balanceren op rots dan eerst in een traverse met een listige passage waar even geen sneeuw ligt. Er is vooral één ding dat je naar mijn mening dan niet moet doen, en dat is proberen te rijden op rots. Dus hopt iedereen op zijn staalkant voorzichtig door deze passage om daarna met gemak weer door de sneeuw te kunnen glijden. De skiërs die ons volgen hebben het zichtbaar makkelijker, ook al staan wij boarders wel allemaal op onze frontside kant. De afdaling wordt nu nog eens van boven geïnspecteerd en we kiezen wederom voor een klein couloir. De sneeuw in het eerste brede deel van de afdaling is al super, maar in het onbereden couloir echt helemaal top! Als het na dit stuk dan toch dicht trekt blijkt deze run een mooie afsluiter van het begin van het seizoen. Okee, nog één Weizen en dan is het echt voorbij.

Hieronder een korte impressie met aardig wat beelden van onze groep.

Sonderen op de eerste poederdag

Sonderen op de eerste poederdag

Piepers om, rugzakken met schep en sonde om en na de piepercheck is daar dan de eerste poederafdaling van het seizoen. Karin en ik rijden met goed zicht door licht verspoorde maar heerlijke poeder over de Schmiedinger Gletscher naar beneden. De omstandigheden deze tijd van het seizoen zijn een stuk beter dan de afgelopen twee jaar. Helemaal super!

Op de website van de Salzburger lawinedienst staat alleen nog het bericht van 4 juni 2013 te lezen. Jammer, want het heeft toch zeker zo’n 30 cm gesneeuwd en de wind waait stormachtig. Bij de Freeride Infobase op de berg staat wel een Lawinestufe 3 aangegeven. Ook was ’s ochtends te horen dat ze met explosieven bezig waren.

Als na de pauze twee kennissen zonder safety materiaal mee offpiste willen, kijken ze raar op als ik zeg dat ik ze niet meeneem. We doen dus met zijn 4en een rondje over de piste. In de sleeplift omhoog zien we in het offpiste terrein ten westen van de Keeslift-piste een paar groepen mensen bezig om een helling te sonderen. Ik zeg tegen Karin dat ik ga kijken en indien nodig helpen. Zelf blijft ze achter om even wat te drinken en iets tegen haar hoofdpijn in te nemen.

LawineKitzsteinhorn20131110

Eenmaal bij de lawinekegel schakel ik mijn lawinepieper uit en meld me bij iemand die de leiding lijkt te hebben. Ik moet m’n sonde erbij pakken en aan de buitenkant van een sondeergroep aansluiten en mee sonderen. Schouder aan schouder en op commando: “Schritt, Stich!”

Even later kijk ik achterom en zie ik Karin aankomen bij de lawinekegel. Ik zeg haar haar pieper uit te zetten en haar sonde te pakken. Ze sluit zich aan bij een andere sondeergroep.

Het sonderen is zwaar, erg zwaar. Het lijkt alsof mijn sonde gewoon niet meer dan een meter diep wil, hoe hard ik hem ook met beide handen naar beneden druk. Af en toe zie ik iemand met een hand lichtjes sonderen en vraag me af wat dat brengt. Daarnaast is het voor velen moeilijk om op 1 lijn te blijven. Gelukkig houdt de persoon die het commando voert dit in de gaten en laat de boel af en toe weer oplijnen door een deel van de groep een of twee stappen te laten blijven staan. Om de zoveel tijd komt er ook iemand aan de buitenkant van de groep het afgezochte terrein markeren met een ski of skistok. Er ligt immers genoeg skimateriaal onderaan de kegel. Ik zie de ski’s en stokken van Karin voorbij komen en haar haar reis terug naar Wenen al mislopen. Nou ja, dat komt later wel. Ik weet nog steeds niet wat er aan de hand is, maar wel dat het sonderen prioriteit heeft boven alles.

Na een uur prikken komt ook de bergredding met twee honden. Er wordt nog een keer een groot stuk gesondeerd en daarnaast gegraven op plekken waar de honden het aangeven. Gelukkig wordt er niets gevonden en de zoekactie afgeblazen.

Achteraf bleek dat er niemand meer vermist was en dat de sondeeractie plaatsvond omdat niet helemaal uitgesloten kon worden dat er toch iemand onder de lawine was gekomen. De lawine was immers deels op de piste terecht gekomen.

Al met al heeft Karin haar ski’s en stokken nog terug gevonden en haar reis naar Wenen gehaald en ik mijn sonde, die al in de kist van de bergredding verdwenen was.

Aangezien ik vooral flarden over de toedracht heb opgevangen, vermeld ik hieronder het officiële bericht van de Oostenrijkse bergredding en het verhaal van de dame die de lawine heeft veroorzaakt.

Lawine Kitzsteinhorn
Erster Lawineneinsatz für unsere Pinzgauer Bergrettungshunde am Kitzsteinhorn.

Am 10. November 2013 ging am frühen Nachmittag im Bereich des Skiigebietes Kitzsteinhorn (Bereich Gr. Schmiedinger) eine Lawine ab.
Nach unseren Informationen wurde das Schneebrett von einem Skitourengeher bei seiner Abfahrt Richtung Norden im Kammbereich ausgelöst.
Das Schneebrett (Breite etwa 70 Meter) erreichte die Skipiste und es konnte eine Verschüttung von Personen nicht ausgeschlossen werden. Der Lawinenkegel wurde von Bediensteten der Gletscherbahn/Pistenrettung und alarmierten Lawinenhundeführern der Bergrettung abgesucht. Nach zwei Stunden konnte der Einsatz beendet und eine Verschüttung von Personen ausgeschlossen werden. Der Grund der Lawinenauslösung wird von der Polizei noch genauer erhoben.

Bron: http://www.bergrettung-salzburg.at

Schneebrett Maurerkogel

Zum Saisonstart eine Warnung, die tödlich hätte ausgehen können.
Mit einer der ersten Gondeln um 8h15 bin ich aufs Kitzsteinhorn gefahren. Oben angelangt, hieß es erst noch eine Weile warten, bis alle Lawinen abgesprengt waren, eine Sprengung habe ich noch gehört.
Bis 12h war ich meist abseits der Piste im (leicht windgepressten) Pulverschnee unterwegs, mittags wollte ich den Skitag beenden.
Doch dann beschloss ich, doch noch Felle aufzuziehen, um den kurzen Anstieg zum Maurerkogel zu machen. Einige Skitourengeher waren heute schon oben gewesen. Die Aufstiegsspur war zu schmal für meinen breiten Ski, und ich musste vielleicht mit etwas mehr Nachdruck aufsteigen als meine Vorgänger? Kurz unter dem Gipfelkamm kam mir von oben noch ein Tourengeher entgegengefahren. So weit wie er oben gewesen ist, bin ich gar nicht mehr gekommen.
Etwa 150 Höhenmeter unter mir waren zwei weitere Tourengeher unterwegs. Der Schnee, in dem die Aufstiegsspur verlief, war locker. Als ich fast oben war, (Ca 12h35) brach die Spur unter mir weg. Ich stürzte mit den großen Brocken eines Schneebretts über den Felsriegel bis hinunter ins Pistengebiet. Geschätzt ca 50 Höhenmeter?
Ich wurde nicht verschüttet und nur leicht verletzt.
Ein Skifahrer suchte meine Ausrüstung wieder zusammen und alarmierte die Pistenwacht.
Dennoch war der Schrecken bei mir so groß, dass es eine ganze Weile dauerte, bis ich begann, den Lawinenkegel mit meinem Pieps nach weiteren Verschütteten abzusuchen, bekam aber nirgendwo ein Signal.
Es hat (geschätzt) eine halbe Stunde gedauert, bis eine Sondenmannschaft formiert war, um den Lawinenkegel abzusuchen.
Nachdem die Sondenmannschaft einmal hoch sondiert hatte, wurde von einigen Helfern (auch ich suchte nochmal mit) mit Pieps der Lawinenkegel abgesucht. Es gab ein Signal, bis zur Feinsuche und Punktortung, ich habe mitgeschaufelt, aber es stellte sich heraus, dass irgendein freiwilliger Helfer sein Pieps noch auf Senden gestellt hatte.
Ich bin danach mit Ski zum Alpincenter abgefahren, und dann nach Hause, weil sich Erschöpfung einstellte.
Gott sei Dank wurde niemand weiteres verschüttet.

Die Anrisskante des Schneebrettes war geschätzt 1m hoch. Es lauerte unter der lockeren Schicht, in der die Aufstiegsspur verlief.
Ich hatte ein unglaubliches Glück, und möchte allen in den Saisonstart mitgeben: Kaufts Euch einen Helm (der meine hat jetzt eine ordentliche Delle), und fühlt Euch nicht sicher in verspurtem Gelände und in Pistennähe.
Bron: http://www.lawine.salzburg.at/

Jones Splitfest 2013

Jones Splitfest 2013

Een korte impressie van het allereerste Jones Snowboards European Splitfest vanuit de Lizumer Hütte in Oostenrijk. Twee dagen vellen en rijden, vellen en rijden, vellen en rijden, vellen en rijden en vellen op onze splitboards in perfecte poedercondities. Stoked!

Oberer Gernkogel

Oberer Gernkogel

Samen met mijn Solution ging op pad naar een lekker mellow bergtopje in de buurt van Zell am See, Oostenrijk: de Oberer Gernkogel of “Opper-germknödel” zoals ik hem in het Nederlands zou noemen. Het was mistig in de vallei, maar hoger op de berg wachtte mij een supermooie helderblauwe hemel met daaronder een zee van wolken.

Dit was een van de vele toertjes die ik heb gemaakt als voorbereiding op de Oostenrijkse snowboardgids-opleiding. De beklimming was zo’n 1200 hoogtemeters en duurde ongeveer 3 uur. Vanaf de top zijn er een aantal leuke afdalingsvarianten mogelijk, al zijn ze vrij kort, waarna je op een zogenaamde “Forststrasse” uitkomt of een weg door het dichte bos moet zoeken. Ondanks de geringe lengte was het genieten en lekker spelend naar beneden rijden. Een geweldige plek zonder de enorme drukte van het Zell am See skigebied dat gewoon om de hoek ligt. De Oberer Gernkogel is dan ook goed te bereiken vanuit het skigebied via een relatief vlakke weg: de “Pinzgauer Spazierweg”.

Splitboard broertjes

Splitboard broertjes

Martin zijn eerste ervaring met een splitboard.

Eén van de eerste goede dumps van dit seizoen en eindelijk een dagje vrij en m’n broertje Erwin is in Kaprun… Dat kan maar één ding betekenen, een leuk tourtje maken. Deze keer zonder de gebruikelijke sneeuwschoenen + snowboard op de rug maar met een splitboard onder de voeten al schuivend de berg omhoog. Iets waar Erwin al veel ervaring mee heeft maar wat voor mij een totaal nieuwe ervaring is!

‘s Ochtends was het eerst nog even de boards monteren maar vervolgens snel in de auto gesprongen op naar het Gasteiner-tal. ±900 Hoogtemeters werden gemaakt door een dik pak best wel zware sneeuw. We waren de enige op deze berg en in de verste verte waren geen tourski sporen of mensen te bekennen. Prachtig om als eerste lijntjes te mogen trekken in maagdelijke sneeuw op een board wat net zo goed rijd als mijn Jones Flagship! Yesss I am addicted to splitboarding !