First Pow: Fluffy Faceshots

First Pow: Fluffy Faceshots

De eerste dump van mijn seizoen was op 7 dec. Sindsdien was het warm en hebben we geen verse sneeuw meer gehad. Na een heleboel sneeuwdansjes en een heftige zuidföhn hopen we dat de komende dagen wat verse pof gaat vallen. We hebben het nodig!

Een paar beelden van de eerste echte faceshots van het seizoen:

Fine lines in Kaprun

Een paar momenten waren Martin en ik samen vrij en daardoor hebben we voor het eerst dit seizoen eindelijk samen wat mooie lijnen kunnen rijden. Het nieuwe jaar hebben we dan ook samen gevierd door op nieuwjaarsdag de run naar Niedernsill te rijden: een paar liften omhoog en dan zo’n tweeduizend hoogtemeters en 15 km naar beneden. Happy 2013!

Winter is Coming – part 2: Jones Snowboards 2013

[photoxhibit=35]

Het is zo ver, de winter komt eraan. Deze 2e episode van ‘the winter is coming’ gaat over hardware, spik-splinter-nieuwe 2013 hardware!
Met dank aan Newsports Benelux hebben we afgelopen april de volgende producten meegekregen om eens grondig te testen:

v.l.n.r.: (klik de link voor de officiële 2013 product pagina’s)

  1. Jones Flagship 168 wide
  2. Jones Backpack 30 liter
  3. Jones Mountain Twin 157

The Flagship 168 wide

“The fall line Weapon” een high end snowboard vooral gericht op freeriden. Hard gaan met veel stabiliteit, float en het maken van grote drops – daar is dit board voor ontwikkeld. Intern vinden we een houten kern die versterkt wordt door een mat van carbon en kevlar vezels. De taillering blijft onveranderd evenals de hybride rocker shape (rocker in nose en tail met camber vanaf de voorste- tot de achterste binding). De rocker in de nose is duidelijk meer aanwezig als in de tail. Ook zal dit seizoen een volledige carbon versie van de flagship op de markt komen. Deze hebben we nog niet getest maar het verschil zal in het gewicht en vooral in de prijs te zien zijn.

Image: Flagship CamRock technology 2012-2013

Na mijn eigen Flagship er eens naast te hebben gelegd komen Erwin en ik erachter dat ze helaas wel aan de inserts-positie gesleuteld hebben. Twee centimeter meer set-back, en het verkleinen van de maximale binding afstand naar 64cm! Dit kan voor de langere snowboarder (Erwin met zijn 1.94m en 66cm stancebreedte) wel eens als nadeel gezien worden. Met mijn 1 meter 83 sta ik zelf 64cm breed. Net goed dus! Ik krab toch even over mijn bol en vraag mezelf af of er aan de andere kant van de oceaan dan alleen maar  dwergen wonen? Mijn lengte wordt hier in Nederland toch echt als gemiddeld gezien…

Even genoeg technische termen en cijfers, want eigenlijk zijn de veranderingen ten opzichte van de vorige jaren miniem. Tsja, waarom zou je een product veranderen wat al 2 seizoenen met kop en schouders boven alle andere freeride boards uitsteekt? Dit board kenmerkt zich door een super float in een diepe laag verse sneeuw en raast stabiel als een tank door hard, verwaaid en verspoord terrein. Zelfs op de skipistes blijven we dit board leuk vinden. Dan wel iets wat stijf om lekker mee te kunnen jibben maar daar tegenover staat wel de stabiliteit en kantengrip die dit board je biedt tijdens het carven. De magnetraction (zie afbeelding hieronder) is minimaal gehouden in verhouding tot andere merken zoals bijv. GNU of LibTech. Voordeel? Jazeker, een beetje magnetraction zorgt voor extra kantengrip. En dat merk je ook, zeker bij een rocker! Maar overdrijf je door te veel en/of te grote kartels te gebruiken, dan ontstaat extra weerstand die de snelheid zeker niet ten goede komt. Dat er magnetraction in het board verwerkt zit wil niet zeggen dat je kanten geen onderhoud meer nodig hebben! Gewoon lekker blijven slijpen. Dat doen wij ook!

En qua freestyle? Switch landen in de poeder is even wennen, maar het kan wel! Zeker Erwin gooit standaard 180’s de poeder in. En even een 3tje gooien van die cliff of gewoon een dikke drop? Geen probleem voor de Flagship! Je hoeft tenminste niet zo bang te zijn dat je neus hapt, want dat is bijna onmogelijk. Vergevingsgezind – I like.

Image: Klik voor een grote versie van de Flagship 2013 specificaties

Jones Backpack 30l

Naast het op de markt brengen van 3 nieuwe damesboards (mothership, solution split wms en de twin sister), verschijnt dit seizoen ook een backpack op de markt. Deze zijn in een 18 en 30 liter variant beschikbaar. De afgelopen 2 jaar is dit product door meneer Jones zelf ontwikkeld.

Tijdens de introductie van de tas op de SIA (Amerikaanse variant op de ISPO) wordt deze door Jeremy geïntroduceerd als “The Ultimate Backpack”. Wat maakt deze rugtas dan zo speciaal? De tas bestaat vooral uit een lichtgewicht en stevige stof. Robuust op het eerste oog, mooi verstevigd met een intern aluminium frame wat voorkomt dat de tas vervormt tijdens het dragen. Er is lang nagedacht over het ontwikkelen van de heup- en schouderbanden, Jeremy vind het belangrijk dat na een hele dag lopen deze tas nog steeds lekker zit.

Even de features op een rijtje:

  • Easy-Acces backpanel entry (toegang tot het grote opbergvak zonder het snowboard van je tas af te halen)
  • Lawine tool vak (voor schep en sonde)
  • Drie mogelijkheden om je snowboard, splitboard of ski’s te kunnen bevestigen (horizontaal en verticaal voor snb – aan de zijkant een A-frame mount voor splitboard of ski’s)
  • Bevestigingsmogelijkheden voor telescoop stokken en ijsbijl
  • Dubbele heupband vakjes – handig voor snelle toegang tot eten of tools zonder de tas van je rug af te halen
  • Geïsoleerde camelbag schouderband

Na het uit de verpakking halen valt ons meteen op hoe licht deze tas is. Ook niet onbelangrijk – hij ziet er mooi en goed afgewerkt uit. Nadat we beide een paar dagen met deze tas gesnowboard hadden komen we tot de conclusie dat Jeremy gelijk heeft wat betreft het gewicht en de gebruikte materialen. De tas is mooi afgewerkt en op de juiste plekken extra verstevigd. Denk dan aan de banden benodigd voor de verticale snowboard bevestiging. Deze zijn nog eens extra verstevigd op de plekken waar je staalkanten in contact komen met de banden.
De heup- en schouderbanden zijn erg comfortabel, tijdens het hiken met snowboard op de rug merk je dat alles goed in balans is.

Wat opvalt is dat bij een degelijk product als deze gebruik wordt gemaakt van kunststof clips om het snowboard te bevestigen. De tijd zal leren of dit de juiste keuze is en er niet beter voor een robuustere metalen variant gekozen had kunnen worden. Een ander minpuntje is de mogelijkheid om maar één ijsbijl op je tas te bevestigen. In veel filmpjes van Jeremy zien we hem dan ook vaak met twee ijsbijlen op pad gaan en zijn erg benieuwd waar hij zijn tweede ijsbijl verstopt.

Op dit moment is deze tas (voor ons dan) zeker geen “Ultimate Backpack”. We wachten liever af tot het moment waarop deze tas met airbag systeem – of in een groter volume (≥40 liter) te krijgen is. Zeker zullen we de ontwikkelingen blijven volgen en hopen dat deze tas de komende jaren met airbag in de winkels zal verschijnen. In dat geval zijn we erg benieuwd met welke airbag fabrikant Jeremy in zee zal gaan.

Jones Mountain Twin 157

Deze backcountry freestyler is al ruim twee seizoenen in productie. Ik hoorde dan ook alleen maar goede verhalen over de Mountain Twin. Erwin had er al eentje in zijn collectie, ik heb in twee jaar tijd nog niet eens de mogelijkheid gehad dit board te testen.  Afgelopen april was het dan zo ver, na een testweek in Oostenrijk hebben we de 2013 versie naar Kaprun kunnen halen!

De belangrijkste vernieuwing is dan ook te vinden in de shape. Niet meer een full-twin, er is namelijk overgestapt naar een directional twin. Dat betekend een wat langere nose dan voorheen zodat meer float ontstaat. Zo is ook het CamRock profiel aangepast (rocker in nose en tail – camber tussen de bindingen). De camber wordt wat uitgerekt zodat de contactpunten niet meer direct onder de binding, maar net buiten de bindingen komen te liggen. De testversie was niet al te stijf – maar wel super poppy. Tevens is aan het flexpatroon gesleuteld, de Mountain Twin beschikt nu over een directional flex.

Image: Mountain Twin CamRock technology 2012-2013

Carves like a machine, stabiel, wederom ongekende grip op pistes en super poppy. Heerlijk om lekker op weg te jibben en voor het funpark ook zeer geschikt! Absorbeert goed en is zeer vergevingsgezind in de landingsfase van een sprong. Opmerkelijk was dat een trick vaak werd uitgereden terwijl we in de lucht al wisten dat de landing verre van clean zou zijn.

We waren erg benieuwd hoe dit board switch zou rijden, zeker vanwege de nieuwe shape! Eerlijk gezegd merken we geen verschil tussen switch en regular. Waar we wat moeite met dit board hadden? In hard en verspoord terrein werd het een beetje een bumpy ride. We zijn dan ook Flagships gewend die juist voor dat terrein gemaakt zijn.

Geef de Mountain Twin een dik pak sneeuw, een poederkicker en hij komt pas echt tot leven! Het beste all-mountain board dat we tot de dag van vandaag hebben gereden! Waar all-mountain boards normaal gesproken niet uitblinken in een enkele snowboard discipline, doet dit board dat wel.

Image: Klik voor een grote versie van de Mountain Twin 2013 specificaties

Winter is Coming – part 1

De zomer loopt langzaam ten einde. Erwin maakt de eerste sneeuwval van het seizoen mee op 3000m hoogte in de Oberwalderhütte. En ik zit opgescheept met een heleboel film en foto materiaal van afgelopen winter. Daarbij ben ik ook te gemotiveerd om komende winter helemaal los te gaan in mijn eigen achtertuin, de Kitzsteinhorn.

Dan denk je misschien, wat is er nou zo leuk aan een overbevolkt gletsjer skigebied?

Verse pof, als eerste boven, uitrusting gecheckt?

Is it on? Is the red light flashing?

YES it is! En dan is het tijd om first tracks te leggen en sneeuw te snuiven met je collega’s en shred-buddies Ted de Jager & Thomas Röbschläger…

Zomer in de bergen

Tsjonge, wat is er veel gebeurd de laatste maand. Er zijn een heleboel nieuwe snowboards en ander materiaal voor volgend seizoen getest en we hebben nog wat leuke avontuurtjes beleefd. In Ischgl hebben we (Berber, Björn, Edith, Guido, Hidde, Maurice, Norèn, Tessa en ik) zo’n 40 snowboards voor seizoen 2012-2013 getest, hebben Allard en Chilo dagenlang filmbeelden geschoten en ons goed onder de duim gehouden. Dit allemaal voor de wintersporters.nl / VerseSneeuw snowboard test.

Hierna leek het winterseizoen voorbij en het fietsseizoen definitief begonnen. Martin werkt de komende weken als bikeguide in Seeboden aan de Millstätter See. En ik? Onderweg op mijn mountainbike naar de Saulochalm op de Maiskogel in mijn beste tijd van het seizoen tot nu toe (11 km, ~800 hm, 55 minuten), werd ik gebeld met de vraag of ik de volgende dag een groep kinderen wilde guiden op de fiets. Jaaa! Om een paar uur later Rens en Stephan op bezoek te krijgen met voor de tweede keer de vraag of ik de dag erop met hun mee wilde gaan om een poging te wagen de Großglockner te beklimmen, mét snowboards. Bij hun eerste poging had ik al verstek laten gaan; slecht weer was voorspeld, andere afspraken stonden al en ik had een zomergevoel in mijn lijf. Toen bleek dat een verstandige keus, want het zat pot- en potdicht. Maar nu, met betere weersvooruitzichten, aaargh! Met veel zin om te fietsen en hopelijk vaker als bikeguide te kunnen werken, moest ik weer nee zeggen. Totdat ‘s avonds laat de telefoon ging en me meegedeeld werd dat ik morgen niet hoefde te komen fietsen. Dubbel gevoel. Zo makkelijk aan de kant geschoven worden als je niet nodig bent terwijl je je heel flexibel opstelt. En dus de telefoon gepakt. “Stephan, Rens, count me in!” ‘s Avonds laat alle tourspullen bij elkaar zoeken is dan best lastig als je in zomermodus bent en je net je fiets hebt gepoetst en alles daarvoor al hebt ingepakt. Niet waxen, niet slijpen en een paar lege benen. Dat die benen helemaal leeg zouden gaan en me bijna niet meer konden dragen, wist ik nog niet.


Rens en Stephan op pad op de eerste dag van onze tour, het doel hoog boven en ver voor ons is duidelijk zichtbaar.

Later meer hierover, want nu zit ik weer te wachten tot ik naar boven mag, deze keer naar de Oberwalderhütte om de toegang samen met Wolfgang Hackel makkelijker te maken. Deze keer heb ik wel netjes mijn board gewaxt en gisteren het geplande fietstochtje maar niet gemaakt. Om 6u gaat de wekker, koffie zetten, board afkrabben, douchen, auto leegruimen, ontbijten met vers gebakken pistoletjes waar de pindakaas tussenuit druipt, terwijl buiten de sneeuwgrens rond 1000 meter ligt. Uhhhh. Hmmmm. Wolfgang belt en zegt dat de Glocknerstrasse wel eens niet open zou kunnen gaan. Wachten tot het volgende telefoontje: “de straat gaat vooralsnog niet open, ik bel je rond het middaguur”. Ondertussen lees ik op Facebook dat er boven op de Kitzsteinhorn van een lekkere laag verse sneeuw wordt genoten. Na wat huishoudelijk werk word ik weer gebeld: “we moeten helaas de actie naar morgen verschuiven.” Jammer aan de ene kant, maar de weersvoorspelling voor morgen is een stuk beter. Ik kan niet wachten! Mijn Jones Solution staat ook al te popelen, de stijgijzers gaan mee en er komt een boormachine naar beneden toe…


Blik vanaf de Oberwalderhütte met links de Johannisberg. Gemaakt tijdens het bezoek van Martin en mij aan Wolfgang een paar jaar geleden.

The Future is NOW?!

Om eerlijk te zijn is dit best een gewaagde titel, die slaat op de marketingcampagne van het nieuwe snowboardbindingmerk NOW. Kunnen ze de hype die ontstaan is door al hun teaser-filmpjes waarmaken? Gaat dit het helemaal worden vanaf volgend seizoen? Dat durf ik nog niet te zeggen, maar Martin en ik hebben ze wel al kunnen testen. Wat ik ervan vind? Check onderstaand filmpje en lees de thread die Aad en ik op facebook hadden. Maar vooral: ga ze zelf testen!

Aad: Ben echt heel benieuwd hoe het rijdt! Wat vind jij ervan ….en cut de sponsor bullshit…

Erwin: ‎@Aad: eerste indruk van de bindingen: hier kan ik helemaal niets mee. Heb het toch de tijd gegeven en er nu twee dagen mee gereden en het gaat steeds lekkerder. Ik mistte inderdaad de directheid, omdat je meer input moet geven voordat je daadwerkelijk druk op je kant geeft. Heb ze gereden in verse luchtige poeder tot in helemaal verspoord terrein. Na één run gemaakt te hebben, heb ik er meteen al de hardere zwarte elastomeren in gezet, de groene waren voor mij té zacht. Board-binding combinatie was misschien niet optimaal, aangezien de flagship een heel hard board is dat meer dan andere boards om directe input vraagt. Had er liever op een mountain twin gestaan. Anyway, ik ben niet van de trucjes, maar alles landt een stuk makkelijker: BS 180s, cliffdrops. Ik mis nu na twee dagen nog steeds wat directheid, maar krijg er veel andere dingen voor terug die ik in m’n andere bindingen mistte. Er wordt veel onder je voeten opgelost zonder dat je het doorhebt. En je kan zo ongelooflijk hard over verspoord terrein/piste heen knallen. Krijgt Bert ze terug? Nee…

Martin: De eerste indruk; interessante vorm van de highback, een stukje korter dan andere merken bindingen. Verder valt de scharnierende constructie in de baseplate van de binding op. Het ziet er degelijk, simpel en sterk uit.
Tijd om deze bindingen 2 dagen te testen. De eerste afdalingen was het flink wennen en techniek aanpassen. Door het pedaleren van deze bindingen kan je op een 168 snowboard super korte bochten draaien. Door hetzelfde principe kan je met carven je bochtradius goed beïnvloeden. Op hoge snelheid in bumpy terrein voelt mijn snowboard veel rustiger aan, wat een demping!
Wel blijft het gevoel dat ik wat directheid mis. Het duurt wat langer voordat er druk opgebouwd wordt. Dit staat tegenover het onwijs vergevingsgezind zijn in de landingsfase van jumps en kickers.
Ben benieuwd hoe deze binding zich verder ontwikkelt. De huidige straps zitten niet echt lekker en hebben nog een aantal drukpunten. Slijtagesporen waren ook al snel aanwezig. Het zou tof zijn om in een volgend model bredere, beter druk verdelende straps te zien voor meer support. Dan staan deze bindingen sowieso op mijn wishlist!

DEEP 2012

“Het liefst wil ik rijden, naar plekken reizen waarvan ik nooit heb durven dromen. Genieten van het leven en anderen aansporen hetzelfde te doen. Nu, na al die jaren boarden, wedstrijden rijden en opleidingen volgen, heb ik eindelijk het idee dat ik met mijn snowboard de wereld kan gaan ontdekken.”

Lees alles over mijn laatste opleiding tot snowboardgids in de 2e issue van DEEP snowboardmagazine!

Warm in de winter 2011-2012

Na een heleboel poeder kwam een heleboel kou. En na die kou kwam weer verse poeder samen met een dikke storm. Na die storm viel er weer nieuwe poeder, zonder wind, en werd de Triebschnee weer verborgen, evenals de daaronder liggende rijp. De Gleitschneelawine-activiteit kwam tot stilstand om enkele dagen erna weer volop verder te gaan. Bulderend geraas om je heen als er weer een steile geul leegstroomt, paden en hellingen bedekt met grote harde brokken.

De winter 2011-2012 is zeker interessant te noemen. Zo was vorige week binnen no-time het nul graden niveau boven de 3000 meter, de pistes op de gletscher bomvol met mensen en wordt er veel geklaagd: het is te druk en we vinden geen poeder meer! Nee, inderdaad. Alle lift-reachable pow is veelal kapot gereden, maar er valt nog genoeg te rijden. Samen met Rens de Wild, en met een beetje creativiteit, bootpacken en energie hebben we zelfs de allermooiste lijnen nog weten te vinden!

[photoxhibit=30]

Snow safety in het Grand Massif

Snow safety in het Grand Massif

Lawines, lawines en nog eens lawines. Dat was het onderwerp van 8 dagen cursussen van het Snow Safety Center in het Grand Massif bij Samoëns, Frankrijk. Geen cursussen waar je leert om lawines los te trappen, maar juist leert te voorkomen dat dat gebeurt. En mócht het dan toch gebeuren, wat je in dat geval moet doen. Awareness, oriëntatie, organisatie, evaluatie, limieten, beslissingen, georganiseerde redding, pieperzoeken – om maar een paar van de vele thema’s te noemen. Voor mij was het de eerste week bij Snowsafety, waar ik als instructeur meeging. Na diverse alpinkurse en de snowboardgids-opleiding kan ik alleen maar zeggen: “wat een goed
programma!” Duidelijk gestructureerd en opgebouwd uit 3 aparte modules: Lawine 1, Lawine 2 en Lawine 3. Zelf ging ik op pad met de Lawine 1 groepen, die aan de hand van de elementaire reductiemethode (ERM, Werner Munter) hun beslissingen nemen. Na de theoriedagen in Nederland komen de deelnemers al met kennis de sneeuw in en worden tijdens het programma geleidelijk aan gestuurd naar het zelf nemen van beslissingen en leiden van een groep buiten de pistes. Voor sommigen gaat dat gepaard met enig tegenstribbelen als blijkt dat niet zomaar meer alles kan en de rem erop gaat. Des te gaver was het voor mij om te zien dat beetje bij beetje alle puzzelstukjes op hun plaats vielen en het enthousiasme met de dag groeide. Voor anderen gaat er juist een hele nieuwe wereld open, waarvan ze het bestaan niets eens vermoedden. Mooie momenten waren het op pad met de deelnemers en gidsen Wolfgang “das ist kein freeride, das ist überleben!” Hackel, Stefan Buis en Sander Kan. Daarnaast met Joey de Jong, Michiel Engelsman en de strakke organisatie in handen van Rolf Westerhof en Maarten Huisman.

[photoxhibit=29]

Voor de deelnemers hieronder de download links van mijn foto’s
Groep 1
Groep 2

Warm worden in winter 2011-2012

“Doei Monica, we doen even één rondje met de gondel en zijn zo weer bij je terug.” Na een ochtendje lesgeven laat Marcelo aan het eind van de dag z’n vriendinnetje achter in het Alpincenter om samen met mij nog even een rondje over de Schmiedinger te doen – de afdaling over de gletscher onder de gondel. Vanuit de gondel zien we dat de sneeuw stukken beter is dan een paar maanden geleden en ook de top van de Kitzsteinhorn zelf ligt er helemaal wit bij. Eenmaal aangekomen in het bergstation lopen we de deur uit waar een maagdelijk poederveld op ons ligt te wachten. Genoeg sneeuw en, uhhh, net aan genoeg tijd om ons rondje eens uit te breiden. Ons standaard rondje begint namelijk meteen hier met de afdaling onder het bergstation, maar dat willen we nu uitbreiden met een klein stukje hiken en steilwand rijden. De beslissing is snel genomen; we gaan weer eens ouderwets omhoog bootpacken. Ik met mijn board in mijn handen, Marcelo met zijn ski’s op zijn rug – het is diep en zwaar en we zakken tot onze heupen in de sneeuw. Na deze eerste klim komt het listigste deel van de route: een traverse boven een flinke rotspartij langs en het eerste deel van de afdaling die we ook nog daarboven rijden. Geen fouten maken, we gaan niet voor de lekkerste bochten, maar om heelhuids beneden te komen. De omstandigheden zijn zeker niet ‘goed’ te noemen, hooguit ‘te doen’: 10 centimeter losse sneeuw op een harde ijzige ondergrond of op rotsplaten die je zeker niet wilt treffen. Toch geeft het veel voldoening je bochten hier in te zetten, de valversnelling en de steilheid te ervaren en daarna je controle weer terug te krijgen. Zo komen we rustig aan beneden en uit op het afgeskiede terrein van de Schmiedinger Kees. We geven het laatste stuk nog even vol gas, zijn snel weer terug in het Alpincenter en een paar grijnzen op onze gezichten rijker. Van mij mogen dit soort rondjes wel vaker.

Heavily Addicted to Powder: powder, sprays, and pillows

Es geht los, richtig los im Salzburgerland. Lawinestufe 4 en iedere dag meer en meer poeder. Martin en ik hebben de topsessie van vorig seizoen in Vorderglemm nog eens allesbehalve dunnetjes overgedaan. Faceshots, frontflips, BS 180s, pillowlines en pillow bombdrops – zo’n magische dag waar je de hele tijd niet doorhebt dat je echt wakker bent. Hier alvast een paar foto’s meer volgt nog!!

[photoxhibit=28]