Getest: Jones Flagship 168W

Getest: Jones Flagship 168W

Na een paar dagen slalom training gegeven te hebben en met ons Chacaltaya team helemaal los te zijn gegaan op de pistes, is het zaterdagochtend tijd voor een ontspannen softbootsessie op de Kitzsteinhorn op mijn nieuwe Jones Snowboards Flagship 168W. Slalomkappen, stubbieboor uit de rugzak, lawinepieper om en schep, sonde, stijgijzers en pickel in de rugzak. Eerst lekker met zijn allen wat bochten snijden op de harde piste, waarbij dit board heerlijk actief te rijden is. Hmmmm, maar toch bevalt me iets niet, en dat is de ondergrond waarop ik rijd. Ik kijk om me heen, zoek naar een leuk plekje om dit board eens echt te kunnen testen. Mijn oog valt op een lijn door een niet al te lang couloir die ik nog niet eerder gereden heb in een uithoek van het gebied. Ik doe mijn best een relaxed bootpack aan te leggen, handig voor andere freeriders, mits het niet snel verdwijnt onder een dikke laag verse pof. Om bij mijn lijn te komen heb ik zo’n drie kwartier nodig, waarbij ik het laatste stuk lekker comfortabel en zeker met mijn pickel en stijgijzers loop. Geen zin om uit te glijden over de vele stenen waar nog weinig sneeuw op ligt en over de stenen onder mij te stuiteren. Bovenaan de lijn is de drop-in niet zichtbaar, wel die van een andere lijn die echt nog te weinig sneeuw bevat voor het maagdelijke belag van mijn board. Ik graaf in mijn geheugen, vind er de lijn en begin aan mijn afdaling. Hop-hop-hop over wat steentjes en daar gaat ‘ie dan: vol gas! Ik kan me vol concentreren op mijn lijn en ben geen enkel moment bezig met mijn board. Eenmaal in de uitloop bedenk ik me dat dit zeker twee keer zo snel had gekund. De grijns op mijn gezicht is er eentje die er niet snel af te poetsen is – het seizoen op de Flagship is begonnen, en hoe!!!

IMG_2106.jpg

IMG_2133.jpg
Met dank aan Micha Held voor het schieten van de plaatjes!

About the Author