Mieminger Missions – Deel 1: Zomer versus Winter

Uitzicht op het Zugspitzmassief tussen bomen in herfstkleuren
Uitzicht op de Zugspitze in de herfst.
Uitzicht richting de Zugspitze tijdens de winterse splitboardtocht in de Mieminger Kette
Uitzicht op de Zugspitze in de winter.

Dezelfde bergen, twee totaal verschillende werelden. De ene keer met het splitboard het steile Drachenkar in, de andere keer met de mountainbike over het Hintere Tajatörl. Het resultaat? Twee echte bergavonturen.

Er zijn gebieden die je al denkt te kennen. Tot je er nog eens terugkomt. Ik was eerder in de winter met mijn splitboard in de Mieminger Kette geweest. Onlangs ging ik er voor het eerst zonder sneeuw naartoe, ditmaal samen met Sebastian en onze mountainbikes.

Wat me vooral trok: we wilden omhoog naar het gebied waar ik ook in de winter al was geweest. Hetzelfde vertrekpunt, dezelfde bergen, maar een totaal andere manier om je door dat landschap te bewegen.

We vertrekken beneden bij de Ehrwalder Almbahn. Eerst door het skigebied ten zuiden van het Zugspitzmassief. Wat daar meteen indruk maakt, is het uitzicht op de Neue Welt: een extreem steile afdaling vanaf de Zugspitze, met een passage waar je moet abseilen. Die staat trouwens ook nog op mijn lijstje!

Daarna laten we het skigebied achter ons en volgen we de lange, vrij vlakke weg richting de Seebensee en de Coburger Hütte. En precies daar begint een andere wereld.

Zomer / herfst

met de mountainbike over het Hintere Tajatörl

Kleuren, rotsen en twee bergmeren

In de zomer rijden we eerst over de bosweg omhoog. Dat gaat nog prima op de pedalen, en na het skigebied wordt de weg een tijdje behoorlijk vlak. Ondertussen verandert het landschap. De bergen worden rotsiger, de omgeving ruiger en dan sta je ineens bij de prachtige Seebensee, tussen die enorme rotsachtige toppen.

Wat een verschil met de winter! Waar dan vooral wit en grijs overheersen, zie je nu zoveel verschillende kleuren. Grijze rotswanden en puinhellingen, met daartussen groene bergdennen, licht gras en al die blauwe en groene tinten van de bergmeren.

Echt uniek.

Rotsachtige toppen en goudgele lariksen weerspiegelen in het heldere water van de Seebensee
De Seebensee in herfstkleuren.

Vanaf de Seebensee wordt het steiler. Op de mountainbike is het dan ook snel gedaan met trappen. Nu wordt het duwen en dragen. Ons volgende doel is de Coburger Hütte.

Daar wacht weer een heel ander uitzicht. De Drachensee ligt onder ons, met daarachter de rotswereld van het Drachenkar. Schuin links voor ons zien we het Tajatörl al liggen. En precies daar willen we naartoe.

De Coburger Hütte voor de rotswanden en puinhellingen van het Drachenkar
Coburger Hütte en Drachenkar.

Met de bike op de rug

Dus verder. De bikes op onze rug en steeds hoger richting het Hintere Tajatörl. Onderweg krijgen we behoorlijk wat verbaasde blikken van wandelaars. Je ziet ze bijna denken: wat zijn die twee hier boven in vredesnaam van plan met hun mountainbikes?

Uitzicht over het Drachenkar met steile rotswanden en uitgestrekte puinhellingen
Het Drachenkar zonder sneeuw.

Een heel terechte vraag!

Erwin met de mountainbike aan zijn rugzak tussen rotswanden en puinhellingen
De bike gaat nu op mijn rug mee.

Uiteindelijk bereiken we het Hintere Tajatörl en kunnen de bikes eindelijk van onze rug. Nu gaat het omlaag. Omdat we hier allebei voor het eerst in de zomer zijn, weten we nog niet echt wat ons te wachten staat.

Erwins mountainbike bij het bord Hinteres Tajatörl, 2259 meter
Hinteres Tajatörl, 2259 m. Eindelijk kan de bike van mijn rug.

Eén groot rotsenfeest

Wat volgt, is één groot rotsenfeest.

Het pad is niet overal duidelijk te herkennen. Overal losse stenen, rotsen, krappe haarspeldbochten en technisch ontzettend moeilijke passages. Van flow is hier echt geen sprake. Ik krijg verrassend veel gereden, maar steeds weer moet ik afstappen, een stukje lopen en kijken hoe het verdergaat.

Erwin rijdt met de mountainbike over een steile rotsafstap
Volle concentratie op de rotsen.

Hoe verder we afdalen, hoe meer er te rijden valt. We komen langs nog een prachtig bergmeer. Weer die kleuren, weer die ongelooflijke omgeving.

Onder het meer wordt het langzaam wat makkelijker. We steken een enorm puinveld over, met overal om ons heen rotswanden en losse stenen. Echt hoogalpien! Daarna gaat het de bergdennen in. Hier is het pad veel duidelijker, mooie haarspeldbochten wisselen af met stukken die goed te rijden zijn. Langzaam worden we steeds blijer dat we onze bikes daadwerkelijk helemaal hierheen hebben gedragen.

Erwin tijdens de mountainbikeafdaling op een stenig pad tussen rotsen en gras
Weer op de bike.

Nog één keer concentreren

Maar we zijn nog lang niet klaar.

Na een stuk over de bosweg wordt het nog een keer behoorlijk pittig. Een paar lastige rotspassages, die vooral als het nat is allesbehalve makkelijk zijn. Dan nog een stukje door het skigebied, voordat we aan ons laatste paadje beginnen.

Smal, schuin en bijna voortdurend off-camber. Daarbij mooie wortelpassages en weer haarspeldbochten. Nog één keer goed geconcentreerd blijven, tot we uiteindelijk beneden aankomen.

Wat een belevenis!

Voor mij was dit een echt bergavontuur. Een ongelooflijk mooi landschap, technisch extreem veeleisend en zeker geen tocht die ik per se nog een keer precies zo met de bike hoef te doen.

Maar terugkomen doe ik absoluut. Er zijn daar nog zoveel andere paden te ontdekken.

Winter

met het splitboard het steile Drachenkar in

In wit en grijs

In de winter ziet het er natuurlijk anders uit. Met het splitboard zou je jezelf de eerste klim door het skigebied kunnen besparen door de liften te nemen. Daarna gaat het, net als in de zomer, verder richting de Seebensee en de Coburger Hütte.

De lange weg het gebied in is eerst vrij vlak. Om ons heen sneeuw, rotsen en die enorme bergwanden. Waar je in de herfst groen, blauw en allerlei andere kleuren ziet, overheersen nu wit en grijs.

Bij de Coburger Hütte opent zich het uitzicht op het Drachenkar. En hier wordt het voor ons echt interessant.

Met vellen, stijgijzers en pickel

We hadden toen behoorlijk stabiele omstandigheden. Dat is natuurlijk niet vanzelfsprekend. Er zijn winters met veel sneeuw, winters met weinig sneeuw en steeds weer heel andere omstandigheden. Wat op de ene dag goed gaat, kan er op een andere dag totaal anders uitzien. Een algemene aanbeveling voor deze route kan en wil ik daarom niet geven.

We gaan diep het Drachenkar in, eerst nog met vellen en harscheisen onder het splitboard. Ons doel is een noordgericht couloir links van de Grünstein, als je van beneden naar boven kijkt.

Erwin loopt op zijn splitboard met vellen naar de ingang van de geul in het Drachenkar
Nog op de vellen, recht op de geul af.

Hoe verder we komen, hoe steiler het wordt. Op een gegeven moment houdt het op met klimmen op de vellen. Het splitboard gaat op de rug, de stijgijzers onder de schoenen en de pickel in de hand.

Erwin met helm, skibril en board op zijn rug onderaan de besneeuwde geul
Onderaan de geul, klaar om omhoog te gaan.

Verder maar.

Het couloir wordt naar boven toe steeds steiler en moeilijker. We zijn niet helemaal tot de bovenste uitgang gegaan. Daar kan bovendien nog een sneeuwoverhang liggen, en het terrein wordt aan het einde nog eens extra steil.

Erwin en Martin klimmen door de steile geul met de boards op hun rug
Met Martin in de geul. De boards dragen we nu op onze rug.

Op harde sneeuw

Dan komt een moment dat technisch en mentaal behoorlijk wat vraagt: in dat extreem steile terrein een geschikte plek vinden, stevig staan en je snowboard onderbinden.

Hier boven is niet het moment om dat te leren.

Je mag onder de indruk zijn. Respect hoort erbij. Maar je moet je in dit soort terrein wel op je gemak voelen en vooral je materiaal goed beheersen. Je moet weten wat je doet.

En dat geldt natuurlijk net zo goed voor de afdaling.

De sneeuw was behoorlijk hard. Geen diepe poeder waarin je lekker je bochten kunt draaien. Hier heb je een goede kantentechniek nodig. Gecontroleerd rijden, nadenken over wat je doet en steeds weten wat het board onder je voeten doet.

Erwin tijdens de snowboardafdaling op harde sneeuw naast de steile rotswand
Op harde sneeuw telt elke kant.

Juist dit soort dingen moet je vooraf op geschikt terrein oefenen. Dat heb ik in het verleden vaak met deelnemers gedaan, bijvoorbeeld op het Kitzsteinhorn. Steil terrein is geen plek voor je eerste pogingen.

Erwin daalt op zijn snowboard af door de smalle sneeuwgeul tussen hoge rotswanden
Midden tussen de rotswanden van het Drachenkar.

Verder naar beneden wordt het couloir geleidelijk minder steil. In de uitloop onder de rotswanden is de helling vaak nog ongeveer 35 graden, maar na het bovenste stuk voelt het rijden al een stuk ontspannener.

Nu kunnen we echt genieten van onze bochten door het kar.

Terug in de gewone wereld

We rijden terug richting de Coburger Hütte en verder omlaag naar de Seebensee, door terrein waar langzaam weer struiken en wat andere begroeiing tevoorschijn komen.

Daar komen we nog een paar mensen tegen met een slee en duidelijk spullen voor meerdere dagen. Iemand heeft zelfs een North Face-koepeltent opgezet. Ook een interessante manier om hier buiten tijd door te brengen!

Daarna wacht de lange terugweg over de bosweg. Soms kun je glijden, soms moet je weer een stukje omhoog. De benen worden moe.

En uiteindelijk komen we terug in het skigebied. Terug in de gewone wereld.

Hier is de après-ski inmiddels volop bezig. Wat een contrast! Kort daarvoor stonden we nog tussen enorme rotswanden in een steil couloir, en nu staan we ineens tussen muziek, drankjes en feestende skiërs.

Natuurlijk gaan we nog even een hut binnen, proosten we met elkaar en genieten we van het moment.

Een heel mooie, geslaagde dag. Veeleisend, indrukwekkend en met het goede gevoel dat we allebei weer veilig beneden zijn.

Twee seizoenen, twee avonturen

Wat me van beide tochten vooral bijblijft, is dat unieke landschap. In de winter ruig, steil, wit en grijs. In de herfst vol kleuren, met rotsachtige toppen, puinvelden, bergdennen en prachtige bergmeren.

De mogelijkheden in de Mieminger Kette zijn enorm. Maar of je nu met het splitboard, de mountainbike of te voet gaat: je moet weten waar je aan begint, rekening houden met de actuele omstandigheden en je eigen kunnen realistisch inschatten.

Voor mij staat in ieder geval vast:

Dit was zeker niet mijn laatste Mieminger Mission.

Let op: De beschreven mountainbiketocht loopt gedeeltelijk over wandelpaden waar mountainbiken niet is toegestaan. Dit artikel is een persoonlijk ervaringsverslag en geen routeadvies of uitnodiging om de tocht na te rijden.