Grožnjan enduro trails

Grožnjan enduro trails

Tussen het bike-guiden door heb ik hier en daar tijd om nieuwe mountainbike gebieden te verkennen. Vandaag is het tijd voor het stadje Grožnjan in Kroatië. Het meer dan pittoreske stadje ligt bovenop een berg, waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt over het omringende landschap en de zee. Grožnjan is ook bekend onder de naam “city of artists”. Vandaar dat ik ook niet de enige toerist ben die Grožnjan komt bezoeken. Om er een iets langere training van te maken, ben ik er met de fiets naartoe gereden, en heb daarbij een groot gedeelte van de Parenzana gevolgd. De Parenzana was ooit een spoorlijn van Koper naar Porec, maar is nu een route die voor veel fietsers alleen al de moeite waard is. Voor de fietsers met zwaardere bikes: het is heel goed mogelijk om de trails in Grožnjan ook te shuttelen.

Eenmaal boven in het stadje kijk ik mijn ogen uit. Mooie stenen gebouwtjes, smalle straatjes en kleine steegjes met gewelfde bogen. Goed, tijd om te biken. Na aangesproken te zijn door een lokale bike-gids, die me waarschuwt voor de moeilijkheid van de trails op een hardtail, stap ik nieuwsgierig op en begin als eerste met de trail Grožnjan (Grozni). Het vinden van het begin van de trail is nog het lastigste, want er loopt een weggetje net buitenom de muren van het stadje en dat weggetje is makkelijk te missen. De trail is leuk, niet al te technisch en voor beginners een prima aanrader.

Eenmaal beneden kom je snel op de onverharde weg die je terug omhoog brengt naar Grožnjan. Het hellingspercentage is zeer aangenaam en constant, de 300 hoogtemeters zijn ook met een zwaardere enduro fiets goed te doen. Klik hier voor een link naar de access road. Eenmaal boven wordt het kiezen uit de vele opties die er nog zijn en ik kies voor de trail Kalčini. Afzetlinten op het bovenste gedeelte van de trail duiden op een recente enduro race die hier gehouden is. De eerste sectie is veel off-camber, met hier en daar een wortel en een redelijke hoeveelheid flow. De tweede sectie bevat een steile passage met daarna een paar prachtige kombochten. In vergelijking met de eerste trail is deze technisch uitdagender, maar nog steeds niet extreem moeilijk. Zeker niet als je hem, net als ik, met weinig snelheid rijdt.

Op de terugweg was het moeilijk om niet nóg een trail te nemen, maar ik moest nog terug naar huis fietsen, dus heb ik de markeringen “TRAIL” op de bodem maar niet gevolgd. Voor een volgende keer dan, want Grožnjan is zeker de moeite waard!

Bike, hike, skin & ride – Großvenediger 3666 m

Bike, hike, skin & ride – Großvenediger 3666 m

Pictures: Stephan Verheij, Erwin Heeres

Stephan Verheij (White Adventure) en ik waren al een tijdje aan het plannen om ons seizoen mooi af te sluiten. Het uiteindelijke plan werd een splitboardtour naar de Großvenediger, de hoogste berg van de provincie Salzburg waar we alebei wonen. Omdat we slechts een mooi-weer-window van één dag hadden, betekende dit dat we de dag ervoor – met wat minder mooi weer – de eerste 25 kilometer lange etappe naar de Kürsinger Hütte moesten maken. Omdat het grootste gedeelte van de sneeuw beneden in het dal al weggesmolten was, besloten we om te starten op mountainbikes. Geen gondel die ons een stuk omhoog zou brengen. Geen Mautstraße waar we omhoog zouden kunnen rijden. We begonnen helemaal onderaan in het begin van het dal op 1000 meter hoogte…

Read More

Lange Wand SW-Eck, splitboardtour

Lange Wand SW-Eck, splitboardtour

Na een dagje ontspannen met vier mannen in een diep, donker zwart gat gehangen te hebben – dankjewel Stephan Verheij – is het tijd voor een beetje inspanning. Stephan en ik plannen in het Alpincenter onze tour, met daarbij het liefst wat verse poeder, werkbaar zicht, weinig mensen en een niet al te lange “anstieg” naar de sneeuwgrens toe. Vooral dat laatste is een uitdaging, want in het dal is het overal nog groen.

Read More

Verse sneeuw op de Kitzsteinhorn, NW face

Verse sneeuw op de Kitzsteinhorn, NW face

Op je vrije dag uitgeslapen wakker worden en het heerlijke geluid van regen op het dak horen: weten dat het boven op de berg aan het sneeuwen is…eindelijk…verse…sneeuw…!

Eerst moeten er toch een paar bakken koffie in om de motor op gang te krijgen. Eenmaal soort-van-wakker en in de gondel omhoog, vind ik weer eens de restanten van wat ooit een banaan geweest is in mijn rugtas. De helft van de banaan was nog eetbaar trouwens. Met deze extra energie stap je dan de gondel uit en kom je erachter dat er daadwerkelijk een laag verse pof van zo’n 10-15 cm ligt. En laat dat beetje poeder nu eens een wereld van verschil maken.

Read More

Het toerseizoen is begonnen

Het toerseizoen is begonnen

De winter is begonnen en de eerste snowboardtoeren nu al een feit. Na een hoop getest van het nieuwe Jones materiaal in Sölden, gepuzzel met weerberichten – wePowder! – lawineberichten en kaarten zijn Robbert Schippers en ik twee hele mooie dagen op pad geweest. De eerste vellen hangen aan mijn scheen van het skinnen, maar het was het helemaal waard! Nu even bijkomen, de beelden uitzoeken, nagenieten en fantaseren wat de rest van winter 2014-2015 in petto zou hebben…

First Pow: Fluffy Faceshots

First Pow: Fluffy Faceshots

De eerste dump van mijn seizoen was op 7 dec. Sindsdien was het warm en hebben we geen verse sneeuw meer gehad. Na een heleboel sneeuwdansjes en een heftige zuidföhn hopen we dat de komende dagen wat verse pof gaat vallen. We hebben het nodig!

Een paar beelden van de eerste echte faceshots van het seizoen:

Jones Splitfest 2013

Jones Splitfest 2013

Een korte impressie van het allereerste Jones Snowboards European Splitfest vanuit de Lizumer Hütte in Oostenrijk. Twee dagen vellen en rijden, vellen en rijden, vellen en rijden, vellen en rijden en vellen op onze splitboards in perfecte poedercondities. Stoked!

Fine lines in Kaprun

Een paar momenten waren Martin en ik samen vrij en daardoor hebben we voor het eerst dit seizoen eindelijk samen wat mooie lijnen kunnen rijden. Het nieuwe jaar hebben we dan ook samen gevierd door op nieuwjaarsdag de run naar Niedernsill te rijden: een paar liften omhoog en dan zo’n tweeduizend hoogtemeters en 15 km naar beneden. Happy 2013!

Winter is Coming – part 2: Jones Snowboards 2013

[photoxhibit=35]

Het is zo ver, de winter komt eraan. Deze 2e episode van ‘the winter is coming’ gaat over hardware, spik-splinter-nieuwe 2013 hardware!
Met dank aan Newsports Benelux hebben we afgelopen april de volgende producten meegekregen om eens grondig te testen:

v.l.n.r.: (klik de link voor de officiële 2013 product pagina’s)

  1. Jones Flagship 168 wide
  2. Jones Backpack 30 liter
  3. Jones Mountain Twin 157

The Flagship 168 wide

“The fall line Weapon” een high end snowboard vooral gericht op freeriden. Hard gaan met veel stabiliteit, float en het maken van grote drops – daar is dit board voor ontwikkeld. Intern vinden we een houten kern die versterkt wordt door een mat van carbon en kevlar vezels. De taillering blijft onveranderd evenals de hybride rocker shape (rocker in nose en tail met camber vanaf de voorste- tot de achterste binding). De rocker in de nose is duidelijk meer aanwezig als in de tail. Ook zal dit seizoen een volledige carbon versie van de flagship op de markt komen. Deze hebben we nog niet getest maar het verschil zal in het gewicht en vooral in de prijs te zien zijn.

Image: Flagship CamRock technology 2012-2013

Na mijn eigen Flagship er eens naast te hebben gelegd komen Erwin en ik erachter dat ze helaas wel aan de inserts-positie gesleuteld hebben. Twee centimeter meer set-back, en het verkleinen van de maximale binding afstand naar 64cm! Dit kan voor de langere snowboarder (Erwin met zijn 1.94m en 66cm stancebreedte) wel eens als nadeel gezien worden. Met mijn 1 meter 83 sta ik zelf 64cm breed. Net goed dus! Ik krab toch even over mijn bol en vraag mezelf af of er aan de andere kant van de oceaan dan alleen maar  dwergen wonen? Mijn lengte wordt hier in Nederland toch echt als gemiddeld gezien…

Even genoeg technische termen en cijfers, want eigenlijk zijn de veranderingen ten opzichte van de vorige jaren miniem. Tsja, waarom zou je een product veranderen wat al 2 seizoenen met kop en schouders boven alle andere freeride boards uitsteekt? Dit board kenmerkt zich door een super float in een diepe laag verse sneeuw en raast stabiel als een tank door hard, verwaaid en verspoord terrein. Zelfs op de skipistes blijven we dit board leuk vinden. Dan wel iets wat stijf om lekker mee te kunnen jibben maar daar tegenover staat wel de stabiliteit en kantengrip die dit board je biedt tijdens het carven. De magnetraction (zie afbeelding hieronder) is minimaal gehouden in verhouding tot andere merken zoals bijv. GNU of LibTech. Voordeel? Jazeker, een beetje magnetraction zorgt voor extra kantengrip. En dat merk je ook, zeker bij een rocker! Maar overdrijf je door te veel en/of te grote kartels te gebruiken, dan ontstaat extra weerstand die de snelheid zeker niet ten goede komt. Dat er magnetraction in het board verwerkt zit wil niet zeggen dat je kanten geen onderhoud meer nodig hebben! Gewoon lekker blijven slijpen. Dat doen wij ook!

En qua freestyle? Switch landen in de poeder is even wennen, maar het kan wel! Zeker Erwin gooit standaard 180’s de poeder in. En even een 3tje gooien van die cliff of gewoon een dikke drop? Geen probleem voor de Flagship! Je hoeft tenminste niet zo bang te zijn dat je neus hapt, want dat is bijna onmogelijk. Vergevingsgezind – I like.

Image: Klik voor een grote versie van de Flagship 2013 specificaties

Jones Backpack 30l

Naast het op de markt brengen van 3 nieuwe damesboards (mothership, solution split wms en de twin sister), verschijnt dit seizoen ook een backpack op de markt. Deze zijn in een 18 en 30 liter variant beschikbaar. De afgelopen 2 jaar is dit product door meneer Jones zelf ontwikkeld.

Tijdens de introductie van de tas op de SIA (Amerikaanse variant op de ISPO) wordt deze door Jeremy geïntroduceerd als “The Ultimate Backpack”. Wat maakt deze rugtas dan zo speciaal? De tas bestaat vooral uit een lichtgewicht en stevige stof. Robuust op het eerste oog, mooi verstevigd met een intern aluminium frame wat voorkomt dat de tas vervormt tijdens het dragen. Er is lang nagedacht over het ontwikkelen van de heup- en schouderbanden, Jeremy vind het belangrijk dat na een hele dag lopen deze tas nog steeds lekker zit.

Even de features op een rijtje:

  • Easy-Acces backpanel entry (toegang tot het grote opbergvak zonder het snowboard van je tas af te halen)
  • Lawine tool vak (voor schep en sonde)
  • Drie mogelijkheden om je snowboard, splitboard of ski’s te kunnen bevestigen (horizontaal en verticaal voor snb – aan de zijkant een A-frame mount voor splitboard of ski’s)
  • Bevestigingsmogelijkheden voor telescoop stokken en ijsbijl
  • Dubbele heupband vakjes – handig voor snelle toegang tot eten of tools zonder de tas van je rug af te halen
  • Geïsoleerde camelbag schouderband

Na het uit de verpakking halen valt ons meteen op hoe licht deze tas is. Ook niet onbelangrijk – hij ziet er mooi en goed afgewerkt uit. Nadat we beide een paar dagen met deze tas gesnowboard hadden komen we tot de conclusie dat Jeremy gelijk heeft wat betreft het gewicht en de gebruikte materialen. De tas is mooi afgewerkt en op de juiste plekken extra verstevigd. Denk dan aan de banden benodigd voor de verticale snowboard bevestiging. Deze zijn nog eens extra verstevigd op de plekken waar je staalkanten in contact komen met de banden.
De heup- en schouderbanden zijn erg comfortabel, tijdens het hiken met snowboard op de rug merk je dat alles goed in balans is.

Wat opvalt is dat bij een degelijk product als deze gebruik wordt gemaakt van kunststof clips om het snowboard te bevestigen. De tijd zal leren of dit de juiste keuze is en er niet beter voor een robuustere metalen variant gekozen had kunnen worden. Een ander minpuntje is de mogelijkheid om maar één ijsbijl op je tas te bevestigen. In veel filmpjes van Jeremy zien we hem dan ook vaak met twee ijsbijlen op pad gaan en zijn erg benieuwd waar hij zijn tweede ijsbijl verstopt.

Op dit moment is deze tas (voor ons dan) zeker geen “Ultimate Backpack”. We wachten liever af tot het moment waarop deze tas met airbag systeem – of in een groter volume (≥40 liter) te krijgen is. Zeker zullen we de ontwikkelingen blijven volgen en hopen dat deze tas de komende jaren met airbag in de winkels zal verschijnen. In dat geval zijn we erg benieuwd met welke airbag fabrikant Jeremy in zee zal gaan.

Jones Mountain Twin 157

Deze backcountry freestyler is al ruim twee seizoenen in productie. Ik hoorde dan ook alleen maar goede verhalen over de Mountain Twin. Erwin had er al eentje in zijn collectie, ik heb in twee jaar tijd nog niet eens de mogelijkheid gehad dit board te testen.  Afgelopen april was het dan zo ver, na een testweek in Oostenrijk hebben we de 2013 versie naar Kaprun kunnen halen!

De belangrijkste vernieuwing is dan ook te vinden in de shape. Niet meer een full-twin, er is namelijk overgestapt naar een directional twin. Dat betekend een wat langere nose dan voorheen zodat meer float ontstaat. Zo is ook het CamRock profiel aangepast (rocker in nose en tail – camber tussen de bindingen). De camber wordt wat uitgerekt zodat de contactpunten niet meer direct onder de binding, maar net buiten de bindingen komen te liggen. De testversie was niet al te stijf – maar wel super poppy. Tevens is aan het flexpatroon gesleuteld, de Mountain Twin beschikt nu over een directional flex.

Image: Mountain Twin CamRock technology 2012-2013

Carves like a machine, stabiel, wederom ongekende grip op pistes en super poppy. Heerlijk om lekker op weg te jibben en voor het funpark ook zeer geschikt! Absorbeert goed en is zeer vergevingsgezind in de landingsfase van een sprong. Opmerkelijk was dat een trick vaak werd uitgereden terwijl we in de lucht al wisten dat de landing verre van clean zou zijn.

We waren erg benieuwd hoe dit board switch zou rijden, zeker vanwege de nieuwe shape! Eerlijk gezegd merken we geen verschil tussen switch en regular. Waar we wat moeite met dit board hadden? In hard en verspoord terrein werd het een beetje een bumpy ride. We zijn dan ook Flagships gewend die juist voor dat terrein gemaakt zijn.

Geef de Mountain Twin een dik pak sneeuw, een poederkicker en hij komt pas echt tot leven! Het beste all-mountain board dat we tot de dag van vandaag hebben gereden! Waar all-mountain boards normaal gesproken niet uitblinken in een enkele snowboard discipline, doet dit board dat wel.

Image: Klik voor een grote versie van de Mountain Twin 2013 specificaties

Heliboarding in Chamonix

Wat een dag: poeder, poeder en nog eens poeder. Na iedere run stond de heli beneden te wachten om ons weer mee naar boven te nemen. Opgave: de nieuwe 3D filmcamera van 3D-one werd nu met Marcelo getest door de ploeg van Perfect Moment, de producenten van de “Nuit de la Glisse” films. Heb vandaag al m’n drops gestaan en zulke dikke sprays getrokken – such a perfect moment, stoked!!!

3D, aaaight!

Na een hele nacht rijden laten we 2D-country achter ons om in 3D Oostenrijk aan te komen. Marcelo zeult de camera in zijn rugzak mee en ik alle andere zooi, ijzerwaar en touw. We gaan een middagje touren op de Weißsee Gletcher om de CP31 camera van 3D-one te testen. Het lukt gelukkig een paar shots te maken, want er zit vandaag meer pap dan energie in onze benen. Anyway, de camera doet het en het resultaat vind ik erg vet! Nu is het aan de profi’s om hierin te investeren en voor ons het wachten op de eerste 3D snowboard-/skifilm… Dus pak je rood/blauw brilletje, of je gepolariseerde 3D televisie erbij en check de eerste footage:

Secret Spot

Een seizoen lang zat ik in Kaprun – om les te geven – maar vooral om zelf mega veel te kunnen snowboarden. En dat is gelukt!

Het gaf een fantastisch gevoel om aan het eind van het seizoen terug te kunnen kijken op een winter vol freeriden!

Eén dag is me bijzonder goed bijgebleven. Erwin was in Kaprun om zonder stress en te kunnen werken en daarnaast ook nog wat sporen in de maagdelijke sneeuw achter te laten. Toen hij had besloten om wat afleiding nodig te hebben van zijn normale werk zijn we samen met de broertjes Bas en Robbert Schippers op pad gegaan. Bas op ski’s, Robbert op zijn Tanker-snowboard.

We zijn naar een gebied gereden wat bekend staat om de grote hoeveelheid toeristen die daar op de pistes te vinden zijn. Gelukkig zijn we deze dag redelijk backcountry geweest en hebben daardoor niet te veel last gehad van deze gevaarlijke obstakels.
Je kunt hier prachtig tussen de boompjes boarden met slecht zicht. Maar beter was de afdaling die we aan het einde van de dag hebben gereden.

Natuurlijk moest er eerst een hike gemaakt worden om bij de drop-in van deze hang te komen.

Wij danken de tour-skiërs voor hun reeds aangelegde spoor! Ondanks dit spoor werd het uiteindelijk toch nog heel veel wegzakken in de diepe pof (ooh wat was de sneeuw heerlijk, in de afdaling zijn we spray na spray trekkend naar beneden geknald!).

Er is helaas niet heel veel actie materiaal gemaakt, maar onderstaand filmpje van Bas Schippers en het fotomateriaal willen we jullie niet onthouden…

[photoxhibit=15]

Getest: Jones Flagship 168W

Na een paar dagen slalom training gegeven te hebben en met ons Chacaltaya team helemaal los te zijn gegaan op de pistes, is het zaterdagochtend tijd voor een ontspannen softbootsessie op de Kitzsteinhorn op mijn nieuwe Jones Snowboards Flagship 168W. Slalomkappen, stubbieboor uit de rugzak, lawinepieper om en schep, sonde, stijgijzers en pickel in de rugzak. Eerst lekker met zijn allen wat bochten snijden op de harde piste, waarbij dit board heerlijk actief te rijden is. Hmmmm, maar toch bevalt me iets niet, en dat is de ondergrond waarop ik rijd. Ik kijk om me heen, zoek naar een leuk plekje om dit board eens echt te kunnen testen. Mijn oog valt op een lijn door een niet al te lang couloir die ik nog niet eerder gereden heb in een uithoek van het gebied. Ik doe mijn best een relaxed bootpack aan te leggen, handig voor andere freeriders, mits het niet snel verdwijnt onder een dikke laag verse pof. Om bij mijn lijn te komen heb ik zo’n drie kwartier nodig, waarbij ik het laatste stuk lekker comfortabel en zeker met mijn pickel en stijgijzers loop. Geen zin om uit te glijden over de vele stenen waar nog weinig sneeuw op ligt en over de stenen onder mij te stuiteren. Bovenaan de lijn is de drop-in niet zichtbaar, wel die van een andere lijn die echt nog te weinig sneeuw bevat voor het maagdelijke belag van mijn board. Ik graaf in mijn geheugen, vind er de lijn en begin aan mijn afdaling. Hop-hop-hop over wat steentjes en daar gaat ‘ie dan: vol gas! Ik kan me vol concentreren op mijn lijn en ben geen enkel moment bezig met mijn board. Eenmaal in de uitloop bedenk ik me dat dit zeker twee keer zo snel had gekund. De grijns op mijn gezicht is er eentje die er niet snel af te poetsen is – het seizoen op de Flagship is begonnen, en hoe!!!

IMG_2106.jpg

IMG_2133.jpg
Met dank aan Micha Held voor het schieten van de plaatjes!

Steeper in de Écrins, dag 1

Maandag 19 April

Insecten rammen onze voorruit (foto 1), waarbij een harde doffe “pof” duidt op een beduidend groter exemplaar dan het vorige. Helaas voor ons hebben we niet het boekje “That Gunk On Your Car” waarmee we het insect zouden kunnen identificeren. Als we de vele hoeveelheid haar zien (foto 2) denken we toch aan een hommel (Bombus). Tragisch, maar je doet er weinig aan, behalve bij iedere tankbeurt de opgedroogde resten van de voorruit proberen te schrobben. Zodra we bij de Zwitserse grens zijn, wordt er suggestief gevraagd wat we in onze auto hebben: “Do you have stuff in your car?” Zou het een strikvraag zijn? Gelukkig slikt de dame in kwestie ons antwoord “We only have ski’s” – wat eigenlijk een leugen is, aangezien ik geen ski’s, maar snowboards bij me heb. Later vragen we ons af hoe serieus je een douanebeambte met een diamantje op haar tand eigenlijk kan nemen.

[photoxhibit=11]

Robbert en Costijn zijn meer dan Roel en ik fans van vroeg vertrekken en zijn al bij de Nederlandse berggids Martijn Schell in Saint Crépin langs geweest om te informeren naar de condities op dit moment en de mogelijke lijnen die we kunnen rijden. Het wordt het gebied in en om de Écrins (Frankrijk) waar we de komende dagen zullen vertoeven, op zoek naar zieke, steile lijnen. Zo aan het eind van het seizoen zijn de condities het best om de steile noordwanden te rijden, die normaal te gevaarlijk zijn.

Roel en ik komen rond een uur of 22 aan op een terreintje naast een vervallen restaurantje waar Robbert en Costijn hun tent hebben opgezet en ons opwachten met bier (foto 3). Onder het licht van onze hoofdlampjes bestuderen we de lijnen op de kaart en in het gidsje (toponeige); we nemen ons voor morgen te beginnen met een lekker opwarm-couloir. Niet wetende dat het opwarmen meer zou slaan op de temperatuur dan op de moeilijkheid van het couloir… Daarnaast bewonderen we de creatie van Costijn, die bij BMB ski’s een nieuw soort stijgski’s aan het ontwikkelen is, te gebruiken bij het touren met een snowboard. Ze zien er erg goed uit en bovenal zijn ze superlicht.

We zijn weg uit de lichtvervuilde Randstad en de hemel hier in Vallouise is helder (foto 4) en dus is de nacht ook lekker fris. Costijn komt zijn tent uit om zich warm te springen – aangezien hij zijn slaapzak vergeten is – nadat Roel en ik onze bedjes achterin de combo opgebouwd hebben en lekker dicht tegen elkaar aan zijn gekropen (foto 5)…